6

ახლა 6 წლით უკან რომ დავბრუნდე, აღმოვჩნდები ჩემს უბანში, გამზადებული, ჩემოდანზე ჩამომჯდარი და საოცრად აღელვებული იმით, რომ ჩემი უახლოესი მეგობრის დაბადების დღეს დავამთხვიე ფრენა და მაშინდელი crush-ს ვერ დავემშვიდობე. (ლოლ, ორგან რომ შეგეშლება სიტყვა და სხვანაირად დაწერ, ესე იგი რაღაც ვერაა კარგად :D ავტ. შენიშვნა :D)


მას შემდეგ მრავალმა წელმა განვლო :D

ახლა ის უბანი ორმაგად მეზიზღება და ჩასვლისას ყველანაირად ვცდილობ, იქ არ მივიდე ხოლმე.
ის crush ღრმა წარსულსა და ამოუცნობ ფენომენთა რიცხვს მიეკუთვნება...
ჩემი უახლოესი მეგობარი 26-ის გახდა და უკვე ექვსჯერ მოვაკლდი მაგის დაბადების დღეს. :s


ძალიან, უგონოდ ბევრი რამე შეიცვალა, ჩემი ჩათვლით, ერთი რამის გარდა: იმ დღეს ვიცოდი, რომ როგორც კი მოვრჩებოდი აქ ჩემს საქმეს, ეგრევე დავბრუნდებოდი... დღესაც ეგრე ვფიქრობ... არ ვიცი, 3 წლის მერე რა აზრზე ვიქნები, მაგრამ 6 წელი დიდი დროა... 3-მა რაღა უნდა მიქნას?

ბევრმა ისეთმა რამემ ჩაიარა ჩემს გარეშე, ბავშვობაში წამითაც რომ ვერ წარმოვიდგენდი. ბევრიც ჩაივლის, მაგრამ ძალიან ბევრი რამ წინ არის კიდევ და იმედია, რომ ვნახავ :)




p.s. იმ კვირაში ვიზა უნდა გავიგრძელო. ვგიჟდები გერმანულ ბიუროკრატიაზე :puke:

მეორე უარყოფითი vs. პირველი დადებითი

ასე 11 წლის ვიყავი როდესაც სისხლის ჯგუფის გასაგებად მომიწია სისხლის გაცემა. თურქეთში მინდოდა წასვლა საზაფხულო ბანაკში და იქ მოითხოვეს. მახსოვს, რომ პავლოვზე ვიყავით სადღაც, ძალიან გაყინულ შენობაში. ექიმმა მოგვახსენა მეორე უარყოფითი აქვსო და თან დანანებით გაიქნია თავი, არ არის კარგი ქალისთვის უარყოფითი რეზუსის ქონაო. რაღაც ბუნდოვნად ამიხსნეს ამას წინათ, რატომ არაა კარგი, მაგრამ მაინც ვერ გავიგე.

ნუ, ყველაფერი ჩვეულებრივ იქნებოდა, რომ არა ერთი ფაქტი: ოჯახის ყველა წევრს პირველი დადებითი აქვს. ჰმმ... გასაოცარი კი იყო, მაგრამ ვინაიდან ბევრი სისხლი მაქვს გადასხმული, შეიძლება შეგცვლოდაო. ეს თეორია არ ეხება რეზუსს, იგი წესით მაინც დადებითი უნდა დარჩენილიყო.

ჩაიარა ამ ამბავმაც. აგერ 15 წელია ვიცი, რომ მეორე უარყოფითი მაქვს. გუშინ მეორედ მივედი სისხლის გასაცემად და ქვითარზე, რომელიც მომცეს ეწერა წინა ვიზიტის ყველაზე მნიშვნელოვანი მონაცემები: ჰემოგლობინი, წნევა, სიცხე, წონა და მათ შორის ჩემი სისხლის ჯგუფიც: 0 positiv, ანუ პირველი დადებითი!!!

ესეც კომპეტენტური ქართველი ექიმები, რომლებიც რეზუსსა და სისხლის ჯგუფსაც კი ვერ ადგენენ სწორად. უცნაური და არასასიამოვნო შეგრძნებაა, როდესაც მთელი ცხოვრება რაღაც ცოდნით იზრდები და თურმე ის არასწორია. ვერ ვეგუები ფრაზას: "პირველი დადებითი", თუმცა ადრინდელი არალოგიკურობა ყოველთვის მიჩენდა სურვილს, შედეგი გადამემოწმებინა და სადღაც გულის სიღრმეში მაინც არ ვიჯერებდი უარყოფით რეზუსს.

მერე დავფიქრდი: ვთქვათ, რამე რომ დამმართნოდა, ექიმებს დრო არ ჰქონოდათ ჯგუფის დადგენის და ჩემებს ან მე მეთქვა, რომ მეორე უარყოფითი მაქვს... თუ გადამისხამდნენ პირველ დადებითს ბრმად, კიდევ ჰო, მაგრამ მეორე უარყოფითი რომ გადაესხათ, როგორც ჩემი და შესაბამისად, ყველაზე სასარგებლო ჯგუფის სისხლი, აი, მაშინ ნეტავ, რა მოხდებოდა?
(პ.ს. რამდენადაც მახსოვს, პირველ დადებითს ადრე უსხამდნენ ყველას, მაგრამ პირველი დადებითი მხოლოდ პირველ დადებითს იღებს. ახლა თვლიან, რომ ჯობია თავისივე ჯგუფის სისხლი გადაესხას პაციენტს. თუ რამე მეშლება, შემისწორეთ :) )


არის სპეციალობები, რომელთა დაუფლებისას უნდა გაითავისო, რომ ისინი საციცოცხლო მნიშვნელობისაა და რომ ზერელე მიდგომა და ერთი პატარა შეცდომაც ხშირად შეიძლება ცუდად დამთავრდეს. ჩემთვის გაუგებარია ექიმების ხროვის არსებობა ქვეყანაში, რომლებიც რბილად რომ ვთქვათ, საკუთარი საქმის აზრზე არ არიან, არ აინტერესებთ და არც ცდილობენ რამე ახალი ისწავლონ. ახალს ვინ ჩივის, ის მინიმუმი მაინც იცოდნენ, რაც აუცილებელია...

ვის ხელში ვართ :(

ვერ ვიტან დეტექტივებს

პრესკრიპტუმი: ზემა მომნატრებია ძალიან. პირველ ალბომს ვუსმენ ახლა და ვაღიარებ, რომ თითქმის ყველა სტროფზე "same here" შეგრძნება მაქვს.


ჰოდა, დიდი ბოდიში ყველა გენიალური დეტექტივის ავტორს, მაგრამ არ მაინტერესებს და ვერ ვიტან ამ ჟანრს. არ მიზიდავს მთელი წიგნის განმავლობაში ტვინის ჭყლეტვის პერსპექტივა, თუ ვინ იქნება მკვლელი, რომელიც როგორც ყოველთვის, ყველანაირ ლოგიკას მოკლებული, ყველაზე მოულოდნელი ვინმე აღმოჩნდება ხოლმე. ანუ, დეტექტივებთან მიმართებაში ახალი ლოგიკა ჩამოყალიბდა და ახლა უკვე ყველაზე ბუნჩულას და შეუმჩნეველს თუ დაადებ თითს, ის იქნება უეჭევლი დამნაშავე. boring, boring.

მეგონა, ამაზე მეტად ჟანრი არ გამაბრაზებდა, მაგრამ თურმე ჯერ სად ხარ.

წინა პოსტში წიგნებზე დავწერე, რომ My sister's keeper მინდოდა წამეკითხა.

ვისაც ფილმი არ უნახავს და ნახვა უნდა, ან წიგნის წაკითხვას აპირებს, აქ შეწყვიტოს კითხვა: ვასპოილერებ.


ვიტყვი, რომ ფილმი იყო ძალიან კარგად გადაღებული. ძალიან ბევრიც ვიღნავლე. ფილმი დასრულდა ლოგიკურად. ანუ, კარგი კი იქნებოდა, მთავარი გმირი APL-ისგან განკურნებულიყო, მაგრამ ბოლოს ისეთ სიმპტომებზე იყო საუბარი, რომ ფანტასტიკის სფეროს თუ მიაწერდი მის გადარჩენას. დავრჩი გაბრაზებული სიმსივნეზე ზოგადად.

დავიწყე წიგნის კითხვა. არა უშავდა. დიდი ხელოვნების ნიმუში ეგ არ იყო, მაგრამ ცუდადაც არ იკითხებოდა. თან მაინტერესებდა, რამდენად იყო შეცვლილი სცენარი, რადგან ბევრი ნიუანსი საერთოდ სხვანაირად გვხვდება წიგნში. გავედი ბოლოში, მოიგო ანა ფიცჯერალდმა საქმე, ექიმები აღიარებენ, რომ გადანერგვის შემთხვევაშიც ქეითის ორგანიზმი უბრალოდ ვერ გადაიტანს ასეთ ოპერაციას, რომ არაფერი ვთქვათ რემისიაზე... რაღაც მთელი ცრემლთა ფრქვევის ფონზე ვკითხულობ ბოლო გვერდებს და ველი ფილმის ბოლო სცენებს.

და უცებ, არ ვიცი ავტორს "a la კრისტი" იდეები დაებადა, თუ რა იყო, მთლიანად შეაბრუნა სცენარი, გამოაცხო ხელოვნურად ავტოკატასტროფა და ქეითის ნაცვლად ანა მოკვდა. ნუ, იქ მერე ქეითს გადაუნერგეს ანას თირკმელი და წიგნი დასრულდა ქეითის ტექსტით: რომ აგერ უკვე 10 წელია რემისიაშია, ბავშვებს ცეკვას ასწავლის, ანა ენატრება, მამა რაღაც პერიოდი გალოთდა, ჯესი პოლიცელი გახდა და ასე შემდეგ.


ბრრრრ...

იმჰო, ძალიან იაფფასიანი გადაწყვეტა იყო. აი, ძალიან. რაღაც მკითხველის უაზრო გაოცებასა და მოულოდნელობაზე გათვლილი. მთელი წიგნი რომ თითქოს იცი, როგორ მთავრდება(ანუ, პარალელი რომ გავავლოთ დეტექტივთან, როცა გგონია, რომ ნამდვილი დამნაშავის ამოცნობა ძალიან იოლია) და ბოლოს "ვაიმეეე, ეს როგორ დაამთავრა. ამას არ ველოდი. საერთოდ სხვა უნდა მომკვდარიყო" ...


bullshit!!!
ძალიან, ძალიან გაბრაზებული დავდიოდი 2 დღე. მთელი ისტორია გააფუჭა ქალბატონმა. მართლა ჯობდა, ფილმი მენახა მხოლოდ და ეს წიგნი არ წამეკითხა. ეს ტრაგიკული ისტორიების გადეტექტივება ახალი მოდაა?!

წიგნის შემთხვევაში დავრჩი ავტორზე ძალიან გაბრაზებული. :@


მორალი ისტორიიდან: არის შემთხვევები, როდესაც ჯობს, ნაწარმოების ეკრანიზაციას დასჯერდე და თავი დაიზღვიო იმედგაცრუებისგან. თუმცა, როგორ უნდა გაიგო, როდის გაგიმართლებს და როდის კიდევ პირიქით?!

ბლოგერული წვრილმანები და სხვა ვნებათა ღელვანი

ესე იგი, იმ დიდი შეხლა-შემოხლისა და დაბანაკებების ფონზე, ამ 2 კვირის მანძილზე რომ სუფევდა ყველგან, ვაგრძელებ სვითის დავალებების კეთებას. ვოტ! :D და ვინაიდან ჩემი ბლოგი არ წარმოადგენს დიდი პოპულარობის ზეიმს და არც არავინ ჩათვლის ჩემს პოსტს ღირსად, გაარჩიოს და გააკრიტიკოს, მშვიდად გავატრაკებ. მე რა :D ზე-გველური კომენტარები მიიღება, just, ზე-გველური პასუხი ექნება ჩემგანაც. :D

უეჭველი იქნება ის კითხვაც, რატომ წერ მაშინო და ბარემ ვუპასუხებ: იმიტომ, რომ it sucked, ჩემთვის, სუბიექტურად და რადგან ჩემი ბლოგი სუბიექტური ბლოგია და 90% ჩემი საკუთარი ნაფიქრალისგან შედგება და ვწერ კიდევ იმ უბრალო მიზეზის გამო, რომ მე პოპულარული არ ვარ, არც სკანდალურად მინდა გაპოპულარულება... მნე პოხ. :D

რაც შეეხება დავალებას: ჯერ იმას ვიტყვი, რომ ძალიან დაკავებული ვიყავი და კომენტარების წერით არც ისე ვიკლავ თავს. თუმცა, მე თუ მინდა რომ დამიტოვონ feedback, იგივე უნდა გავაკეთო სხვის ბლოგებზეც. ხანდახან უბრალოდ წარმოუდგენელია, რა კომენტარის გაკეთება შეიძლება ამა თუ იმ პოსტზე და ასეთ დროს, არც ვაკომენტებ. ვეცდები, თუკი დრო მექნება და პოსტთან დაკავშირებით აზრიანი სათქმელიც, აუცილებლად გამოვხატო. ორიოდე კომენტარი გავაკეთე, მაგრამ ვთვლი, რომ ეს დავალება მაინც არ შემოიფარგლება 1 კვირით და ასე რომ, ვიმუშავებთ ამ საკითზე. ოღონდ პირობას ვერ დავდებ, რომ მხოლოდ ერთ ბლოგზე დავრჩები :)


და ისა: როგორია კარგი ბლოგი? ამაზე ვიფიქრე იმ დღეს. შევავიწროვოთ ხედვის არეალი და ვიკითხოთ: როგორია კარგი ქართული ბლოგი?

ისეთი ხომ არა, როდესაც 99% ბლოგის პოსტებისა ზოგადი ხასიათის, სხვა წყაროებიდან დაკოპირებულ, აბსოულუტურად უინტერესო კონტენტს შეიცავს? - აარა მგონია :) google-ის და youtube-ის გამოყენება ყველა ბლოგერმა ისწავლა,yuhuuuu...

ისეთი ხომ არა, როდესაც საინტერესო რამეზე წერ, მაგალითად, ხელოვნებაზე. 100% დიდი საიტებიდან აკოპირებ ტექსტიანად. ანუ, შენსას არაფერს უმატებ?- არ მგონია.

ისეთი ხომ არა, როდესაც რაღა თქმა უნდა, სხვა წყაროებს მიუთითებ, მაგრამ საკუთარ აზრსაც აყალიბებ მოცემულ თემაზე? წესით, ასეთი თემატური ბლოგი კარგ ბლოგად ითვლება... მაგრამ, არა ქართულ ბლოგოსფეროში...


აქ ყველაზე მთავარი და ბლოგერული ბიბლიის 10 მცნებიდან პირველი მცნებაა ზე-პიზდეცბლოგერულ სასტავში გაერთიანება და მერე... უჰ, მერე თუ გინდა სრული სლეობები წერე, მაინც მაგარი იქნები... მერე თუ გინდა, სრული იდიოტობები ჩაიდინე, მაინც "you rule" შინაარსის კომენტარებს დაგიტოვებენ, იმიტომ რომ, შინაური ხარ, ბრატ და რა პონჩი?

საოცარი სიზუსტით ვუახლოვდებით კაი ბიჭების ბირჟას და "ეს ჩვენი ბრატია" სიტუაციებს, რამდენიმე დღეში რომ "რა ბრატი, ტო... ვაფშე სხვა დვიჟენია იყო რა" ან მსგავსი სახის ფერისცვალებას იღებს ესა თუ ის გარემოება... თუმცა, "ვუახლოვდებით" ზმნის არასწორი ფორმა იყო, აშკარად. თავს არ მოვიაზრებ არცერთ გაერთიანებაში. :yeahirule: :D :D პირიქითაც, ვავსებ "პეროიანი" ბლოგერებისგან ათვალწუნებულ ნიშას, რომელსაც პირადი ბლოგის წარმოება ჰქვია. :D I'll be damned :D



just relax... relax... and take it easy, kids :)

yuhuuuuu... ka-ching..

ჰაჰ, ხანდახან მეც მიმართლებს. :D

უფრო სწორად, ბევრს გაუმართლა და მათ შორის მეც.
ახალი კანონის მიხედვით იმ სტუდენტებისთვის, რომლებიც ევროკავშირის ქვეყნებიდან არ არიან და წარადგენენ განცხადებას, რომ სემესტრული გადასახადი ფრიად დიდ ფინანსურ სირთულეს წარმოადგენს მათთვის, გადასახადი იხსნება. (აღსანიშნავია, რომ კანონის მიხედვით ყველა უნივერსიტეტს აქვს უფლება, თავად განსაზღვროს, რა სახის შეღავათს შემოიღებს სტუდენტებისთვის, ან საერთოდ შემოიღებს თუ არა.)
ხუთშაბათს შევიტანე განცხადება და დღეს წერილი მივიღე, ამ დღეებში ფული დაგერიცხებათო... ეს თანხა წინასწარ გადახდილი მქონდა და ამიერიდან გადახდამდე შემეძლება განაცხადის შეტანა და თუ შემდეგ სემესტრშიც დადებითი პასუხი იქნა, აღარ მომიწევს გადარიცხვა და მერე ლოდინი, როდის დამიბრუნებენ.

yuhuuuuuuuuuuuuuu :D

მთელი დღეა გიჟურ რეჟიმში ვამოწმებ ანგარიშს. ჯერ არ დევს ფული. მე თან რის პანიკიორშა ვარ, რომ არ ვიფიქრო, ანგარიშის ნომერი ხომ სწორად მივუთითე-მეთქი?! :spy:

:D

დაჯდება, სად წავა.


:happy: :happy:

ახალი ტეგ-სპამი :D

გიომ იმდენჯერ დამტაგა, რომ just, ტეხავს, ეს რომ არ შევასრულო. თან არა უშავს, 5 წუთის ამბავია და მალე მოვრჩები, იმედია. :D
გიო, მეტი ტეგი არ დამანახო, თორემ შეგაჩვენებ :D
:*




მიყვარს - რძიანი ყავა ღამის 12 საათზე
ვოცნებობ - ზღვაზე
ვფიქრობ - სულ
მძულს - ტყუილი და იმის შეგრძნება, რომ მიყენებენ
ვნანობ - ზომიერად
კმაყოფილი ვარ - ამჟამად, ჩემი ჩაბარებული გამოცდებით და დაკლებული კილოგრამებით :D
მენატრება - მამა
მსურს - დასვენება
მაღიზიანებს - "პადლიზა" და "მე ყველაფერი ვიცი" ადამიანი
ვგრძნობ - სითბოს
მეშინია - ძაღლის, გველის, აბობოქრებული ზღვის, კიბოთი დაავადების.
ვიცი - როდის შევტოპო და ღირს თუ არა გატოპვა :D
არ ვიცი - დავალების წერის ნაცვლად პოსტს რატომ ვწერ?
შემიძლია - ვიყო საშინლად აუტანელი და საშინლად თბილი
არ შემიძლია - პატიება და გაღიმება, როცა არ მეღიმება
ვმეგობრობ - ძირითადად, ბავშვობის და კომაროვის დროინდელ მეგობრებთან.
ვაპატიებ - ძალიან დიდი ძალისხმევის შედეგად
ვტირი - ფილმებზე, წიგნებზე, მულტფილმებზე. რეალში ძალიან იშვიათად.
ვიცინი - ძალიან ხშირად
ვეძებ- სიმშვიდეს
ღირსი ვარ- გულწრფელობის
ვკარგავ- იმას, რაც დასაკარგია
მშურს - დიდ მკერდიანი ქალების :D
ვემალები - არავის.
ვემტერები - ჰმმ... არავის
მაინტერესებს- როგორ მრავლდებიან აფრიკული ჭიანჭველები? :spy:
არ მაინტერესებს - ზოგადად, ადამიანების აზრი ბევრ რამეზე, რაც მე მეხება
მახსოვს - ჩემი სახლი და ზღვა
მრცხვენია - ჩვეულებრივ რისაც რცხვენიათ ხოლმე
უარვყოფ - ქალის დაქვემდებარების მეცნიერულად ახსნის მცდელობებს
ვავადმყოფობ - იშვიათად
ვმალავ - პირად ნივთებს
ვინახავ - ფოთოლს, რომელიც 2003-ში წამოვიღე ჩემი ეზოდან
მწამს - ღმერთის არსებობის
მიკვირს - ორმაგი სტანდარტებით მცხოვრები ხალხის
მიხარია - როცა ვახსოვარ
ვჭორაობ - ხდება ხოლმე :D
ვდარდობ - მეგობარზე
ვამაყობ - ჩემი თავით ხანდახან
ვეფერები - ბავშვებს და ბავშვობის მეგობრებს სულის ამოხდამდე. ჰო, და გაის და რიჩის
მსიამოვნებს - ყურადღება
მესიზმრება - აუტანლად ბევრი რამე
ვეხმარები - თუ შემიძლია და მინდა
ვეწევი - არაფერს
მწყინს - ძალიან მალე
ვხარჯავ - ფულს
ვღალატობ - საკუთარ პრინციპებს, იშვიათად, მაგრამ მაინც
ვკამათობ - ვერ ვიტან, მაგრამ მიწევს
ვუხეშობ - ზოგადად, ყველასთან :s
ვუსმენ – ამ წუთას Brandi Carlile-Radio-ს Last.fm-ზე
ვყოყმანობ - თუკი დიდიხანს დავფიქრდები
ვკითხულობ - უფრო ხშირად მეტროში
ვამზადებ - გემრიელ ბერძნულ სალათს :D
ვუყურებ - გრეის ანატომიას
ვკლავ - მწერებს, თუკი 12-ე სართულამდე ამოაღწიეს და ჩემს ოთახში შემოფრინდნენ.
ვცხოვრობ - დიიიიიდ ქალაქში
ვცემ - პატივს სხვის შეხედულებებს, მიუხედავად იმისა, ვითვალისწინებ ან ვიზიარებ თუ არა მათ
ვყვირი -იშვიათად
ვმღერი - უფფ, ჩემს მტერს ჩემი სიმღერა :D
ვასრულებ - დანაპირებს, თუ არ დამავიწყდა :D

ვმკურნალობ - არავის
ვერიდები- იარაღიან ხალხს
ვთამაშობ - facebook თუ ითვლება და მანდ განთავსებული ფერმები და ფეთები, მაშინ ამათ.
ვიტყუები - უიშვიათესად და ისიც მხოლოდ ბანკებთან :D
ვეთაყვანები - არავის ხორციელს და არაფერს მატერიალურს
ვგიჯდები - შოკოლადზე
ვაგროვებ - ახლა უკვე აღარაფერს
ვეჭვიანობ - ხშირად
"ვკაიფობ"- ხშირად, აგერ თუნდაც, ბლოგოსფეროზე, ეს 2 დღეა :D
ვიზიდავ - იდიოტებს
ვალამაზებ - ცხოვრებას



ჩემი დამატებული:

ვტაგავ- არავის :D



სულ ეს იყო :)

Read me... read me

ლირიული გადახვევა: რამდენიმე წიგნი და სტატია მაქვს წასაკითხი გამოცდისთვის. შუალედებში აღმოვაჩენ ხოლმე, რომ მთელი 5 წუთია ვკითხულობ, თან სპეციალურად ხმამაღლა და თურმე საერთოდ სხვა რამეზე ვფიქრობ. საფიქრალს რა დალევს?! თავში ხელებს წავიშენ და ყურადღებას ვიკრებ... შემდეგი 2 აბზაცის კითხვისას...

რაც წავიკითხე, აღარც მახსოვს თითქოს. ასაკის ბრალია, ნეტავ?
ადრე სახელები, ფერები, სახის მიმიკები მამახსოვრდებოდა და მიმყვებოდა წლების განმავლობაში. ახლა სქემებს ვადგენ პერსონაჟების დასამახსოვრებლად: სახელებს ვიწერ და ისრებით ვუკავშირებ ერთმანეთს. ვინ ვისი შვილია, ვინ რომელ ოჯახში ერთიანდება, ვინ რომელ ქალაქსა თუ სოფელში ცხოვრობს...

ასაკის ბრალია, კი :D და 5 წელში რა იქნება საერთოდ...


სხვა რამეა უყურადღებო და ყურადღება-გაფანტული მკითხველი და სულ სხვა რამეა ძალიან დიდი სიზუსტით მკითხველი, რომელიც წიგნს ზეპირად სწავლობს ლამის და აზრამდე მაინც ვერ მიდის. აი, თითქოს ყველა სცენა გესმის, ყველა ფრაზა გაიგე, მაგრამ საერთო ჯამში რას ემსახურებოდა ეს ყველაფერი, რომ ვერ ამბობ...


ორივე შემთხვევაში გადამკითხველი ხდები და ახლა რომ ვუფიქრდები, რამდენი წიგნი გადამიკითხვას... ან ჩემს თავს რას ვერჩოდი და ან იმ ავტორებს?!

იყო ისეთი წიგნებიც, რომლებშიც სხვა აზრი დამინახავს, სხვა ინტერპრეტაცია მიმიცია. საერთოდ, ძირითადად პოეზიასთან მიმართებაში მაქვს მსგავსი პოზიცია: მე რამდენიმე საწყალი ლექსი მაქვს დაწერილი და სულ ვაკვირდებოდი, რა სუბიექტურ პარალელს ავლებდა ხალხი ლექსებთან. მერჩივნა, საკუთარი თავი დაენახათ, საკუთარი ინტერპრეტაცია მიეცათ... ასე უფრო "ბევრდებოდა" ლექსი.

მარტივი მაგალითი რომ ავიღოთ: ჩემთვის ვაჟას დაჭრილი არწივი ყოველთვის იქნება ერთი დაჭრილი ფრინველთა მეფე და ვერასოდეს გავაიგივებ დაჭრილ საქართველოსთან, ან ქეიფისას მოჩხუბარ ვაჟასთან, როგორ სიმბოლიზმზეც და ალეგორიებზეც არ უნდა მიმითითონ. იმდენად რეალურადაა ის არწივი დაჭრილი, რომ ფანტაზიას გასაქანს ვერ ვაძლევ. თან ხომ შეიძლება ვაჟას ზუსტად ეგრე ეგრძნო და განეცადა ფრინველის ბედი? მთაში, ბუნებაში გაზრდილი ადამიანისთვისთვის შეუფერებელი აქ არაფერია...

ხანდახან ჩემი "გადამკითხავი მეს" მიერ ინტერპრეტირებული აზრი მირჩევნია დაშტამპულ "დიდი ქართველი პოეტი და საზოგადო მოღვაწე..." ტიპის დიად, მაგრამ ჩემთვის გაუგებარ, სხვის იდეებს...

მანახე შენი მეგობარი...

დღეს დავალების შესრულების დღეა.

რომლის? უFFF, რა კითხვაა...
აი, ამის


ჰოდა, გრინჩი გახსოვთ? აი, ის გრინჩი, საშობაოდ რომ არსად ეპატიჟებიან და მეგობრები რომ არ ჰყავს? :D

ჰოდა, მოგესალმებით ქართული ბლოგოსფეროს გრინჩი :D

უმეგობრო, უთვისტომო, უსახლკარო, ცაააცკალი ქეოტიკი... (ნიკი სწორედ ასე გამოითქმის :D)



კიარადა, ძალიან ფრთხილად და ჩუმად ვიჯექი. არ მინდოდა, ვინმეს ეთხოვა. მე უარს ხომ ვერ ვეტყოდი? ეს იგივეა, ნათლობაზე უთხრა ადამიანს უარი :D თუმცა, არავის გასჩენია სურვილი, ერთის გარდა, რომელიც დაბრონეს ჩემს მოსვლამდე, რაც თავის მხრივ მიუთითებს ჩემს აუთსაიდერობაზედ და დასაფიქრებელი ფაქტორიც კი იქნებოდა, რომ არა ის ფაქტი, რომ ბოლო 1 წლის მანძილზე რეალშიც საკმაოდ შევათხელე მეგობრების რიგები და გავასოციალურდი. ბლოგზეც აისახა ჩემი ესოდენ აუტანლობა :D
რაღაც რჩევებს მივიღებ სიამოვნებით, რაღა თქმა უნდა და საკმაოდ კარგად მესმის ამ დავალების დანიშნულებაც, მაგრამ მე რეალშიც ასეთი ვარ, რა... თუ ვაკეთებ რაღაცას, ე.ი. ვიცი და მზად ვარ ავიტანო მოსალოდნელი უსიამოვნებებიც. თუ გადავწყვიტე რაიმეზე დავბლოგო, დავბლოგავ კიდეც. არ მინდა ამ დროს მეგობარმა ბლოგერმა მომცეს რჩევა და პოსტმა დრაფტებში გადაინაცვლოს. რაღაც ჩემი აკლდება ბლოგს და არ მინდა... ჩემს ბლოგს, რომელიც როგორც დღეს გავიგე, ღლის კიდეც, სწორედ ჩემი აფექტურობა+განსჯის უნარის ქონა/არ ქონა ქმნის და ... იყოს ასეთი ეს ბლოგი.


დამიწერეთ დავალებაში 0 ქულა :user:




პ.ს. შეცოდებები, ტიპა "უი, კიბო აქვს და ახლა მაინც მოვეფეროთ, კიარადა ცოდოა, ახლა მაინც დავუმეგობრდეთ" ააარ მიიღება... ვოტ! :D

რად მინდა მაცივარი, მაინც აცივდა...

გუშინწინ ყველაფერთან ერთად მაცივარმაც გამაპროტესტდა და გაფუჭდა :D

ჰოდა, ეგრე არ უნდა-მეთქი, როგორც ჩვენი წინაპრები იტყოდნენ, ჩავედი და შევიტანე განცხადება შეკეთების თაობაზე. ჰოდა, ეს ჩემი ძველი, გაფუჭებული და გაფიცული მაცივარი, რომელიც მთელი შაბათ-კვირა წყლებს ღვრიდა,



დღეს დილის 11 საათზე დიდის ამბით გააძევა და ჩამოალაბორანტა Bosch-ის ფირმის ამ მაცივარმა:




ჰოდა, გეკითხებით ახლა: რა მოიგო იმ ძველმა ამ აჯანყებით? :P

surprise, surprise

გიყვართ სიურპრიზები? მოულოდნელად თავს დატეხილი ამბები?

ალბათ, უმეტეს შემთხვევაში სასიამოვნოდ გახარებთ...
მაგრამ არის შემთხვევებიც, როდესაც სიურპრიზით უდროო დროს განებივრებენ, ისე რომ, იგი ეფექტს კარგავს...

მე მიყვარს სიურპრიზები. ძალიან თან... რაღაცას რომ არ ველი, არ ვითხოვ ან არ მოვითხოვ და უცებ რომ ხდება... უფრო ეფექტურია. თან იმის შეგრძნება, რომ ადამიანმა იფიქრა შენზე, დაკარგა დრო და ენერგია იმისთვის, რომ შენ რაღაც გაგხარებოდა, ძალიან მაბედნიერებს. :)

მაგრამ არის ერთი რამ, რაც არ მიყვარს და რაც, სამწუხაროდ, თავად გამიკეთებია: თბილისში რომ ჩავედი 2 წლის წინ, ოჯახის წევრები არ გამიფრთხილებია. არასოდეს დამავიწყდება ჩემი უმცროსი ძმის გაოგნებული, ნამძინარევი სახე, კარის გაღებისას რომ ჰქონდა. კი, ძალიან გაუხარდათ, მაგრამ მე არ მინდა ეგრე გამაკვირვოს ვინმემ. ცოტა გამოუცნობი ემოციები მაქვს და შეიძლება ცუდად გავხდე, ისტერიულად ავტირდე და ყველაფერი ჩაიშალოს. მირჩევნია, ვიცოდე მსგავსი მოსალოდნელი ამბების შესახებ და ემოციურად მომზადებული შევხვდე.

ომის დროს ბაბუაჩემი რომ გამოიხსნეს და თბილისში ჩამოიყვანეს, სკოლაში ვიყავი. როგორც ყველა იძულებით გადაადგილებული პირი, საერთო საცხოვრებელში ვცხოვრობდით. სკოლაში მომაკითხეს, სახლში წამიყვანეს და გრძელ დერეფანში ჩემსკენ ზურგით მდგომი ბაბუა რომ ვნახე, ისეთი ისტერიული ტირილი ავტეხე, 2 საათი მაწყნარებდა ;(

მეორედ ეგეთი "სიახლე" ჩემი ძალიან დიდი ხნის უნახავი უფროსი ბრო-ს ჩამოსვლა იყო. არც მაშინ ველოდით და მეგობარმა რომ მახარა ფანჯრიდან: ჩამოვიდაო-, შუა ქუჩაში ავღნავლდი. უმცროსკლასელები გაოგნებულები მიყურებდნენ :D ჰეჰ, რა დრო იყო. ჯერ კიდევ დალაგებული ურთიერთობა გვქონდა. :D


ჰოდა, რა სასიამოვნოა, ადამაინებმა შენი სისუსტის გამომჟღავნებისას გიყურონ. იმედია, მსგავს მოულოდნელობებს არავინ დაგეგმავს და განახორციელებს მზაკვრულად :D

რა სარგებლობა მოაქვს ჩაბარებულ Vordiplom-ს

ეს იქნება ბოლო ან ბოლოსწინა პოსტი ამ კონკრეტულ გამოცდებზე. 3 თვეა თემა ლაიტმოტივად გასდევს ბლოგს. ბევრი მგულშემატკივრობდა ბლოგერულად, რისთვისაც ყველას დიდი მადლობა. თქვენ არ იცით, რა ჩაიდინეთ (პოზიტიური გაგებით :D) :*

ამ პოსტიდან 3 თვე გავიდა და მაშინ ყველაფერი ჯერ კიდევ როგორ მიუწვდომლად მეჩვენებოდა... ახლა კი, მეორადის ერთი გამოცდაღა დამრჩა და ოფიციალურად გადავდივარ ვიწრო პროფილის არჩევის რეჟიმში :)

აღარც მინდა წინა წლის ოქტომბრის გახსენება, როდესაც მეგონა, რომ ყველაფერი წყალში ჩამეყრებოდა. ამ წუთას სრულიად ძალაგამოცლილი ვარ, მაგრამ ვიცი, რომ ღირდა... :)

ეს გამოცდები რატომ იყო ასეთი მნიშვნელოვანი?
სანამ LMU-ში თითქმის ყველა სპეციალობა გადავიდოდა Bachelor+ Master სისტემაზე, არსებობდა Diplom. სპეციალობას ეუფლებოდი 5 წლის განმავლობაში. ბაკალავრისგან განსხვავებით, არ გქონდა წნეხი, 1700 საგნის ერთად ჩაბარებისა და 3 წელში 5 წლის მასალის ჩატევის. გქონდა საშუალება, აგერჩია, რომელი საგნის ჩათვლას გააკეთებდი. სამაგიეროდ, ყველა გავლილ საგანში 5-6 სემესტრის შემდეგ გქონდა ზეპირი გამოცდა. თუ ამ გამოცდებს ჩააბარებდი, გქონდა უფლება ვიწრო პროფილი აგერჩია და დარჩენილი 2,5 წელი გესწავლა დიპლომის დაცვამდე და იგივე სახის ზეპირ გამოცდებამდე. ასეთი სახის გამოცდა არ აქვთ ბაკალავრებს. ისინი წარადგენენ ყველა ჩათვლას და თავისუფლდებიან შუალედური გამოცდებისგან. ბაკალვრი+ მასტერის შემოღება ცალსახად ფულის დაზოგვის დიადი მცდელობაა, რომელიც უშუალოდ გადადის სტუდენტების ნერვებზე. :D მე მქონდა ბედნიერება, მომესწრო და ჩამებარებინა Diplom Medieninformatik-ზე :P ბაკალავრებს რომ ვუყურებ, გული მისკდება :D რაღაც გადაფრენით აბარებენ საგნებს. თუმცა, შეუმცირეს პროგრამა და სემესტრის ბოლოს მხოლოდ დიპლომის სტუდენტები ვისმენთ ხოლმე დამატებით ლექციებს, რომლებიც გამოცდაზე ჩვენთვის მოვა.


ჰოდა, სწორედ ეს გამოცდები მქონდა. ჯერ რომ დავეშვი საერთოდ, უნდა მქონოდა მინ. 9 ჩათვლა სხვადასხვა საგანში, რომლებსაც წერითი გამოცდების ჩაბარებისას ვიღებდი მთელი ამ სემესტრების განმავლობაში. შემდეგ საგნები მოათავსეს 5 დიდ ბლოკში და თითო ზეპირი გამოცდისას მცდიდნენ 2-3 საგანში.

და მგონი, გავედი ბოლოში :D


ბოლო მონაცემებით ჭრილში მყავს 2,3... ეს ფრიად კარგი შედეგია.

პოსტის სათაურს რომ დავუბრუნდეთ, ამ ჩაბარებულ 4 გამოცდას და ჭრილში მიღებულ ნიშანს მოაქვს ის სარგებლობა, რომ 4,0-იც რომ მივიღო ბოლო გამოცდაში, საბოლოოდ მაინც კარგი ნიშანი მეყოლება მთლიან Vordiplom-ში. (აქაური სისტემა 1,0= ჩვენი ხუთიანი, 2,0=ჩვენი ოთხიანი და ა.შ. 4,0= ჩვენი სამიანი და 5,0= ჩაჭრა :D თითო ნიშანი იყოფა კიდევ სამ ნაწილად... ცოტა რთული სისტემაა)


მთლიანად ჩაბარებულ Vordiplom-ი მიხსნის ვიზის გაგრძელებისას ბიუროკრატების წუწუნისგან. ასევე მაძლევს საშუალებას, აუღელვებლად გადავიდე სწავლის შემდეგ და ბოლო ეტაპზე. ბევრი კარგი სამსახურის ძებნისას ჩაბარებული Vordiplom-ი ერთ-ერთი მთავარი მოთხოვნაა. ყველაზე მთავარი, მაგრამ ჯერ გაურკვევლი პლიუსი კი მდგომარეობს იმაში, რომ შეიძლება... შეეეიძლება, თუ ძალიან გამიმართლებს უცხოელი სტუდენტებისთვის გამოყოფილი "მოსტიპენდიო" ფულადი დახმარება მივიღო. სტიპენდია სხვა სფეროა, პრინციპში. ამ შემთხვევაში თვიურად გერიცხება რაღაც თანხა ანგარიშზე, რომელიც სწავლის დასრულების და შენი პროფილით მონახული სამსახურის შოვნის შემდეგ უნდა დაუბრუნო სახელმწიფოს(თუ არ ვცდები სრულად არა... უნდა გავარკვიო). გუშინ გავიგე, რომ ეს ეტაპი გავლილი უნდა მქონდეს, განაცხადი რომ წარვადგინო... ჰოდა, ვცდი... ჩემი რა მიდის :D


ყველაზე დიდი სარგებლობა ამ გამოცდების ჩაბარებამ მოუტანა ჩემს თვითშეფასებას და სულიერ სიმშვიდეს. ახლა ერთით ნაკლები პრობლემა მაქვს, რაც თავისთავად ძალიან კარგია.


ჰოდა, ბოლო გამოცდაში რომ არ ჩავიჭრა მოულოდნელად, უნდა დავჯდე ახლა და 4 წიგნი + დაახლოებით 12 სტატია უნდა წავიკითხო და დავამუშავო... თქვენ კი, დიდი და დიდზე დიდი მადლობებეი და 2kiss-ები თანადგმოსთვის :*

დავალება #6

ჰო,შეიძლება ვინმეს აღიზიანებდეს ეს დავალებები. ჰოდა, პარასკევს სულ დავალებები დაიდება და ვი არ სოუ სორრი... :) უპასუხოდ ვტოვებ რჩევებს, რომელთა გათვალისწინებასაც ვაპირებ და რომლებიც ჯერ არ განმიხორციელებია...

1. იყიდეთ დომენი და დააინსტალირეთ ვორდპრესი- არ ვაპირებ კარგა ხანი არცერთს. თუ მეორე ბლოგს შევქმნი, შეიძლება წორდპრესზე შევქმნა, წმინდა გამოცდილების შეძენის გამო. რაღაც მყუდროდ ვარ ბლოგერში

2. თუ ფული არ გაქვთ ან გეზარებათ, გამოიყენეთ Blogger-ი. იგი ადვილია, უფასოა და Google-ისაა. ამიტომაც ძიებისას თქვენი ბლოგი უფრო ზედა რეზულტატებში გამოჩნდება.- "პწიჩკა"

3. მოიფიქრეთ ბლოგის მახვილგონივრული აღწერა (tagline)- ჩემს ბლოგზე სხვა წარწერა ვერ წარმომიდგენია. რამდენად მახვილგონივრულია სხვებმა განსაჯონ :)

4. ფოკუსირება მოახდინეთ ნიშურ თემაზე- თემატური ბლოგი კი არაა ესა. :D ნიშები და დალაგებული ცხოვრება მქონდეს, რაღა მიჭირდა :D

5. გაუღიმეთ საძიებო სისტემებს – გამოიყენეთ ტეგები- "პწიჩკა"

6. მოფიქრეთ სხარტი სათაურები პოსტებისთვის- სათაურებში ცოტა მოვიკოჭლებ, თუმცა, ვცდილობთ... ვცდილობთ

7. პოსტებში აუცილებლად დალინკეთ შიდა გვერდები და ძველი პოსტები- ჰმმ, იშვიათად ვაკეთებ, მაგრამ კარგი რჩევაა. "პწიჩკა"

8. პოსტების ბოლოს განათავსეთ ”მსგავსი პოსტების” ჩანართი.- ეს როგორ უნდა ვქმნა, ნეტავ?! რაღაც ეშმაკობა იქნება :D

9. ებრძოლეთ სპამს!- "პწიჩკა"

10. იყავით ფოკუსირებული ბლოგის განვითარებაზე

11. დაიცავით ბლოგი უცხო პირთა შეჭრისგან – დააყენეტ ძნელად გამოსაცნობი პაროლები- "პწიჩკა"

12. იფიქრეთ პრემიუმ დიზაინზე-

13. კარგად შეახამეთ ბრენდინგის ელემენტები

14. გადაიტანეთ RSS Feedburner-ზე

15. მიეცით მკითხველებს საშუალება გამოიწერონ ბლოგი იმეილით- "პწიჩკა"

16. მიეცით მკითხველებს კომენტარების გამოწერის საშუალება- "პწიჩკა"

17. დარეგისტრირდით Google Analytics-ზე- "პწიჩკა"

18. გახადეთ პოსტები სკანირებადი და კითხვადი- ვთვლი, რომ მასეა და... :user: :D

19. გაათავისუფლეთ ბლოგი ზედმეტი ნაგვისგან- "პწიჩკა"

20. შეინახეთ პოსტების და კომენტარების სამარქაფო ვერსია (ყოველი შემთხვევისთვის)

21. პოსტი გააფორმეთ მინიმუმ 1 სურათით- ნწუჰ :D თითო გამოქვეყნებულ ფოტოზე ქოფირაითი მქენჯნის. აქ ცოტა სხვანაირად მიგვაჩვიეს :D არ ვგიჟდები სურათებიან პოსტზე. არ მგონია, რომ ყველა პოსტს უკლებლივ სურათი უნდა ახლდეს

22. ატვირთეთ ისინი თქვენს საკუთარ სერვერზე ან ბლოგერის უფასო სერვისით ისარგებლეთ.- რასაც ვდებ მათზე "პწიჩკა"

23. არ გამოიყენოთ უფასო იმიჯ-ჰოსტინგები- "პწიჩკა"

24. დაიცავით თვით-დისციპლინა

25. დარეგისტრირდით blogroll.ge-ზე- "ჰეჰ, წევრების პირველ ათეულში ვარ, მგონი :D"

26. ბლოგიდან მოაცილეთ გაფუჭებული ბმულები რომლებიც არსად არ ილინკება.- აი, ამას უნდა მივხედო ერთ დღეს.

27. უპასუხეთ მკითხველის კომენტარებს- თითქმის ყველას ვპასუხობ. გამოცდების დროს გამომრჩა რამდენიმე მხოლოდ

28. დაწერეთ მიწვეული-პოსტი რომელიმე პოპულარულ ბლოგზე- მიმიწვიონ და დავწერ, დსმა :boli: :D

29. იკითხეთ სხვა ბლოგები ახალი იდეებისთვის- 150 ან მეტი ბლოგი მაქვს გამოწერილი :D

30. იყავით აქტიური ინტერნეტში და ცხოვრებაში- ზომიერად აქტიური ვარ ორივეგან

31. გამოძვერით ”ტექსტი მეფობს”- ჩარჩოდან- ჰაჰ? ეს ვერ გავიგე...

32. შექმენით ალიანსი სხვა ბლოგერთან- ნწუჰ, ჩემი ბლოგი ჩემი ბლოგია... რამე სხვა Co-ბლოგერულში ჩართვას არ გამოვრიცხავ...

33. შეიძინეთ ახალი უნარ-ჩვევები – შეისწავლეთ ბლოგის ტექნიკური მხარეები- ვზრუნავ, თუმცა არა საკმარისად

34. გახადეთ მკითხველისთვის ადვილი თქვენთან დაკავშირება- "პწიჩკა"

35. იქონიეთ გამზადებული მედია კიტი რეკლამის დამკვეთებისთვის

36. გადაიღეთ ვიდეო-პოსტი- აი, ეს მეორედ მოსვლა რომ იქნება და თუ გადავრჩი, შეეეიძლება მოხდეს :D

37. არ იპასიუროთ, დაარეკლამეთ თქვენი ბლოგი- სპამს ვერ ვიტან. ზომიერად ვარეკლამებ. + შეუფერებელ რეკლამას, ტიპა "სექსები, სექსები დაიდო" და ამ დროს გოგრაზე პოსტს ვერ ვიტან და მაღიზიანებს => ცუდად დარეკლამებული ბლოგი მაქვს :D მაპატიეთ :D

38. მადლობა გადაუხადეთ თქვენს სტუმრებს- მადლობა ყველა სტუმარს :love:

39. დაწერეთ ელექტრონული წიგნი და გაავრცელეთ უფასოდ.

40. მკითხველის რომელიმე საინტერესო კომენტარს ახალ პოსტში ციტირება გაუკეთეთ და განავრცეთ

41. არ შეიქმნათ ზედმეტი წარმოდგენები მკითხველის შესახებ, თქვენ მათ ჯერ კიდევ არ იცნობთ. – ამიტომ ნუ დაიწყებთ პოსტებს შემდეგი ფრაზით – “როგორც უკვე იცით, …” აუხსენით მათ ყოველი დეტალი.

42. დაილაგეთ სამუშაო მაგიდა- ბლოგის სათაურს ავხედე და შემრცხვა :D

43. სპონსორი გჭირდებათ? მოიძიეთ!

44. გამორთეთ კომენტარების მოდერაცია- ბლოგის შექმნისას პირველი ეგ ვქმენი :D

45. არ მოიხადოთ ბოდიში იმის გამო, რომ ვერ პოსტავდით. ეს არავის აინტერესებს. უბრალოდ დაწერეთ ახალი პოსტი. პაუზას ვერავინ შეამჩნევს.

46. დარეგისტრირდით Twitter-ზე. (აქვე არ დაგავიწყდეთ ჩემი ჩამატება – Sweet)- ვარ და მყავხარ :) თუმცა, არ ვიყენებ აქტიურად

47. წაიკითხეთ წიგნი- ჰა? ეს ბლოგერობასთან რა კავშირშია? :D გამაოგნებელი რჩევაა, იმჰო :D

48. გაყიდეთ ან გააჩუქეთ ტელევიზორი- lol, არ მაქვს :D. ანუ, პწიჩკა :D

49. იკითხეთ პრო-ბლოგერების ბლოგები და ისწავლეთ მათგან

50. მეტი კომენტარების მოსაპოვებლად პოსტებში დასვით შეკითხვები

51. დაწერეთ ელექტრონული წიგნი და გაყიდეთ

52. შეწყვიტეთ დაგეგმვა, დაიწყეთ წერა!- უმეტეს შემთხვევაში არ ვგეგმავ პოსტვას. თუმცა, ეს შენს წინა დავალებებს ეწინააღმდეგება. მანდ დიდის ამბით დავგეგმეთ :D

53. წერეთ ყოველ დღე- :S

54. თუ ფიქრობთ, რომ კარგად წერთ, წერეთ დღეში ორჯერ- :S

55. არ უთხრათ თქვენი ბლოგის შესახებ ოჯახის წევრებს, მეგობრებს, შეყვარებულს, თანამშრომლებს.- რატომღაც სულაც არ მექმნება დისკომფორტი ჩემი სამეგობროს აქ შემოსეირნებისას. თავად გარბიან :D ოჯახის წევრებს არ ვეტყვი, გული მოუკვდებათ. :D

56. თუ ისინი მაინც აღმოაჩენენ მას, სთხოვეთ დაივიწყონ თქვენი ბლოგის მისამართი.

57. გალინკეთ სხვები. გალინკეთ ყველა ვინც გაგლინკავთ. ლინკებით განსხვავდება ბლოგერი მაიმუნისგან.- ვლინკავ :D

58. დაწერეთ რამე რეალური თქვენს შესახებ!- აქ, ამ ბლოგზე ჩემზე იმდენად რეალურად ვწერ, რომ ხანდახან მეც მიკვირს :D real side of me :D

59. თუკი კვირაზე მეტია არ დაგიწერიათ სექსზე, პოლიტიკაზე და რელიგიაზე ესე იგი ”სუფთა თამაშს” თამაშობთ, რაც იმას ნიშნავს რომ #55 რჩევის შესრულებისას ჩაიჭერით. გააკეთეთ ახალი ბლოგი და ამჯერად ენას კბილი დააჭირეთ.- არ ჩავჭრილვარ. პოლიტიკაზე პოსტები საჩემო არაა და კატეგორიულად არც ვაპირებ გავხადო. დანარჩენზე ვპოსტავ იშვიათად...

60. დააყენეთ მთვლელი და მიეცით საშუალება ყველას ნახოს თქვენი სტატისტიკა.- მთვლელების მთელი არმია მაქვს

61. თუ არ იცით როგორ კეთდება ეს – ისწავლეთ. იმ წუთიდან რაც ბლოგს გააკეთებთ კარგი რაღაცეები მოხდება, მათ შორის ის, რომ ახალ რამეებს ისწავლით.

62. სანამ ”გამოქვეყნებას დააჭერთ. მონიშნეთ მთელი პოსტი და დააჭირეთ CTRL+C-ს. ეშმაკს არ სძინავს!

63. წერეთ გულწრფელად. ყოველი პოსტი წინაზე გულწრფელი უნდა იყოს.- ზომიერება, ზომიერება... თუმცა, არ აკლია ამ ბლოგს გულწრფელობა, ჩემის ჰაზრითა.

64. ცვალეთ წერის სტილი. წერეთ ლამაზი ზღაპრები. იოცნებეთ სახალხოდ. გამოფინეთ ყველაზე ჭუჭყიანი თეთრეული. სახელებით მოიხსენიეთ კონკრეტული პიროვნებები. იტირეთ, იჩხუბეთ, იმღერეთ, არ მოგერიდოთ, რომ ვინმე დაგცინებთ.- ვაკეთებ თითქმის ყველაფერს, ერთი რამის გარდა: სხვის პირად სივრცეს პატივს ვცემ და სახელებს ხშირ შემთხვევაში ვერიდები :D

65. კვირაში ერთხელ მაინც ჩაწერეთ აუდიო პოსტები.- :no:

66. არ იზარმაცოთ! - :blush:

67. დასასვენებლად მიდიხართ? არ მოკლათ ბლოგი! – დაუტოვეთ იგი ალიანსელს (იხ. #32) ან წინასწარ დაწერეთ სამომავლო პოსტები და გადაანაწილეთ თქვენს შვებულებაზე.

68. დაწერეთ ღია წერილები. გააკეთეთ სიები. წერეთ სხვის შეცდომებზე.- ვფიქრობ, რომ არაკრიტიკოსი ვარ, ზოგადად. :)

69. გამოიგონეთ საკუთარი თავი.- yeap, diamond me-ს შევქმნი და ყოველ დილით სარკეში ვეტყვი, რაოდენ გენიალურია და Juhuuuu, ისიც გენიალური იქნება :D

70. წერა დაიწყეთ იმ ამბით, რაც დღეს გადაგხდათ.- ჰმმ..

71. როცა არ იცით რა დაწეროთ, დაწერეთ მიმოხილვები, მაგალითად მიმოიხილეთ გუშინ ნანახი ფილმი.- ჯობს, ასეთ დროს არც არაფერი დაწერო. ფრიად არაგულწრფელი მიდგომაა ჩემის აზრით. შემედავეთ :D

72. ხშირად წერეთ იმ ქალაქზე, სადაც ცხოვრობთ.-

73. გამოააშკარავეთ საკუთარი თავი. მოყევით თქვენი საიდუმლოებები. ამ პოსტების წაშლა შემდგომში ყოველთვის შეიძლება.- თუ დავწერ, არ წავშლი :) ეს წაშლილი პოსტები არის დიდი სლეობა :nod:

74. არ გამოაქვეყნოთ თქვენი ნამდვილი სახელი. არ ილაპარაკოთ სამსახურზე თუ გაწუხებთ სამსახურიდან გამოგდების საკითხი.- ფრიად კმაყოფილი ვარ სამსახურით + შეფობამ ქართული არ იცის :chuckle: :D

75. არ გამოაქვეყნოთ თქვენი ლექსები, მათ არავინ წაიკითხავს. განსაკუთრებით – თუ ისინი გენიალურია. გამოაქვეყნეთ მხოლოდ სასაცილო და იდიოტური ლექსები.- ვაქვეყნებ და არ მაწუხებს ეგ ფაქტი. თუ არ წაიკითხავენ და იყონ ეგრე :D ესეც ჩემი ნაწილია და რატომ არ უნდა იდოს ბლოგზე?

76. მოყევით თქვენი მეგობრების შესახებ- uff... აქ იმდენი პოსტია ჩემს მეგობრებზე, ex-მეგობრებზე, მეგობრებზე, რომლებიც არ ვიცი, რა პონტში იყვნენ ჩემი მეგობრები, რომ ამის ნაკლებობას არ ვუჩივით :D btw: ჩემი უუსიხარულესი და ყველაზე დიდი ხნის მეგობარი მესიზმრა გუშინ :love:

77. შეიყვარეთ ის საქმე, რასაც აკეთებთ!- მიყვარს

78. წაიკითხეთ ათასობით ბლოგი და დატოვეთ სასიამოვნო კომენტარები- ვკითხულობ და ვაკომენტარებ,თუკი სურვილი მიჩნდება
79. ამობეჭდეთ ეს სია, გაიკარით სამუშაო მაგიდასთან და ყოველდღე გადახედეთ!- კაი ახლა :D

80. შთაგონებისთვის – იკითხეთ Sweet.ge- ვკითხულობ, მაგრამ არა შთაგონებისთვის :)

ტაკს: 31/80 ანუ, 38,75%

ამ ქალაქში ყველაფერი მოსულა

ისიც, რომ 15 ოქტომბერს მოთოვოს...

:puke:
ისე ხომ ვერ ვიტან სიცივეს და მოღრუბლულ, უმზეო ამინდს და ეს ოქტომბერი დაგვირგვინებაა...
ახლა აპრილამდე ყინვა და უბედურება იტანე კიდევ...

:hugepuke:

რა მოხდება, ადამიანურად იყოს ზამთარში 3 თვე სიცივე და არსებობდეს წელიწადის ოთხივე დრო? ააარა, აქ უეჭველი უნდა ჩამოიქცეს ცა და აგვისტოს იმ ორი კვირის განმავლობაში გამოანათოს მზემ, როდესაც შენ მუშაობა გიწევს.

შემდეგში სადმე 8 წლით რომ წავალ, წინასწარ გადავხედავ კლიმატის თავისებურებებს. თუმცა, ამ გლობალური დათბობის გადამკიდე აღარაფერში უნდა იყო დარწმუნებული.


პ.ს. ბათუმში ძალიან ბევრი ნალექი იცისო და ფრიად სერიოზულად დავფიქრდი, რამდენად ავიტან წვიმას ორ დღეში ერთხელ... დააბრუნეთ აფხაზეთი ვ სტუდიუ, თუ შეიძლება... ზღვაც იყო და ნაკლები ნალექიც :( რაც დრო გადის, ლოგიკურად ბავშვობის მოგონებები უფრო უღიმღამო და ფერმკრთალი ხომ უნდა ხდებოდეს და რაღაც პირიქითაა: რაც დრო გადის, უფრო საშინლად მენატრება 8 წლის "მე"-ს გავარვარებულ ასფალტზე ზღვამდე ფეხშიშველა ტანტალი...



პ.პ.ს. პოსტს აშკარად ასდის ზამთრის დეპრესიის დასაწყისის სუნი, რომლის გადამკიდემაც წინა ზამთარი ძილში გავატარე... :D წელს სასტიკად დავიტვირთე თავი ლექციებით და კურსებით. იმედია, სამსახურიც დაემატება ამ ყველაფერს და დათვივით გაზაფხულზე არ გავიღიმებ... :D

პოსტს აგრეთვე ასდის "სახლში არ ვყოფილვარ 1 წელი და 5 თვეა და როგორც ამ გადასახედიდან ჩანს დაახლოებით ერთი ამდენიც დაემატება, სანამ ჩავაღწევ და ჩემს დიშვილს უკვე პირველი GF-ც ეყოლება, მეორე დიშვილი სკოლაში დაიწყებს სიარულს და ჩემს ნათლულს ბაღში მიიყვანენ ამასობაში" :D I'll be damned :D

მიუნხენიდან გიყურებთ

:D

ეს გვერდი (ეკლიკება კიდეც :D) აღმოვაჩინე.

ავირჩიე პეკინი და ვუყურებ მონუსხულივით... სადღაც, მანდვე ახლოს ჩემს დიშვილებს სძინავთ :huser:




ჰოდა, არცერთ ბლოგერს არ უნდა, მივიდეს ახლა მანდ და ხელი დამიქნიოს?



რა საყუარელი გამხნევება იქნებოდა...
ჭეშმარიტად ბლოგერული საქციელი...
ჯანდაბას, არაბლოგერებიც მოვიდნენ... მაგრამ მაგის ნაკლები შანსია, ამ პოსტს მარტო ბლოგერები ნახავენ ... :(
:user:









ეჰ, ოცნებას ადამიანი არ მოუკლავსო, თუ როგორაა ეგა?...




პ.ს. ვიცი, რომ ვჭედავ :D ნუ დაკონკრეტდებით :D

5 წიგნი

გამოცდების გადამკიდე ვეღარ ვკითხულობ იმდენს, რამდენიც მინდა. ბიბლიოთეკის საშვსაც ვადა აქვს გასული... ახლა 2 კვირაში მოვრჩები გამოცდებს და მექნება ცოთა მეტი დრო, იმედია. თან რაღაც მსუბუქი მინდა წავიკითხო, თან რომ დავისვენო და განვიტვირთო.

გუშინ ჩამოვწერე იმ 5 წიგნის სახელი, რომელთა წაკითხვაც აუცილებლად მინდა წლის დასრულებამდე და ვინაიდან, დღეს დაანონსებული პოსტების დღეა, აქაც ჩამოვთვლი ბარემ.
ესე იგი:

1. 99 Francs -Frederic Beigbeder
   
   რატომ? - სხვა 2 წიგნი წავიკითხე ბეგბედერის და მომეწონა. მსუბუქიცაა და თან საყვარლად ცინიკოსობს. ეს წიგნი მისი საფირმო ნიშანია :)



2. My Sister's Keeper-Jodi Picoult
   
   
   
   რატომ? - We love Drama :D ფილმის ტრეილერის ნახვის მომენტიდან მინდა წიგნის წაკითხვაც. ვიცი, რომ ტირილით მოვკვდები. ისიც ვიცი, რომ ბევრისთვის ბანაულურია მწერალი, რომელიც საცრემლე ჯირკვლებზე გვადგამს ფეხს, მაგრამ მე თუ მინდა? :D თან ლეიკემიის თემაზეა... მომეცით ცოტა ტრაგედია, ცოტა ოჯახური დრამა, ცოტა პირველი სიყვარული და უწი-პუწები და მე ვიქნები თქვენი წიგნის ფანი :D
   Anyway, შთაბეჭდილებებს აქ დავწერ მერე



3. And the Hippos Were Boiled in Their Tanks-Jack Kerouac and William S. Burroughs.

   
   
   
   
   რატომ? - ბიტნიკების ღმერთის და ერთ-ერთი ვიცე-ღმერთის ერთობლივი ნამუშევარი. ამის არ-წაკითხვა შეუძლებელია. ბიტნიკებით ჩემი დაინტერესება აგერ უკვე 1,5 წელს ითვლის :D რა ბევრია, ხომ ? ჰოდა, ოლიმპის მთავარი 12 ღმერთის არ იყოს, მივყვები ნელ-ნელა Beat Generation-ის ლოკალური ღმერთების სიას და გავალ, როცა იქნება, ბოლოში.



4. Mr. Ibrahim and the Flowers of the Koran - Éric-Emmanuel Schmitt
   
   
   
   რატომ? - ეს ადამიანი ძალიან ლამაზად და სევდიანად წერს ძირითადად ანტისემიტიზმის თემაზე. თუმცა, აქამდე მისი მხოლოდ ერთი წიგნი მაქვს წაკითხული. რამდენიმე მისი ნამუშევრის ეკრანიზაცია ვნახე ადრე, მათ შორის, ამ ზემოთხსენებული წიგნისაც და ძალიან მინდა წაკითხვა. ისე, რა უცნაურია: ხანდახან წიგნს მიჰყავხარ ფილმამდე. გვაინტერესებს, როგორი ინტერპრეტაცია მისცა რეჟისორმა იმ ფურცლებს, შენც რომ წაგიკითხავს და ხანდახან, ფილმიდან აგნებ წიგნს... ჰოდა, ამ შემთხვევაშიც ზუსტად ასეა.
   



5. Desert Flower- Waris Dirie
   
   
   
   რატომ?- წიგნი რამდენჯერმე შემხვდა ფემინიზმის განყოფილებაში. ასე ვეძახი იმ კუთხეს, სადაც ძირითადად, ქალების ცხოვრების, მათი ჩაგვრის, ემანსიპაციის მცდელობის შესახებ დაწერილი წიგნები იყიდება. ძალიან თუ გინდა გაბრაზდე მამრებზე, უნდა წაიკითხო 2 ასეთი წიგნი და აღშფოთების მთელი ცხოვრების დოზის კონსუმირებას მოახერხებ. ეს წიგნი ეხება female genital mutilation-ის თემას. ამ თემაზე ჩემს საკუთარ მოსაზრებას სხვა დაანონსებულ პოსტში ჩამოვაყალიბებ, მაგრამ აქ უბრალოდ, დავწერ, რომ მსგავს რამეებზე თვალის დახუჭვა არ შეიძლება, მითუმეტეს თუ ქალი ხარ. მხოლოდ იმიტომ, რომ შენს ქვეყანაში ასე არ ხდება,არ უნდა იყო გულგრილი. ჩვენს ქვეყანაში სხვა სახის "მდედრთა დაკნინება" ყვავის... ანუ, ამაზე ვრცლად იხილავთ სხვა პოსტში. აქ კი ვიტყვი, რომ ამ წიგნზეც ვიღნავლებ, სავარაუდოდ. :D
   

სულ ეს იყო :)

დავალება #5: კალენდარი

ვაგრძელებ დავალებების კეთებას. სამწუხაროდ, ცოტა შეუძლოდ ვარ და ენთუზიაზმის გარეშე ვიმუშავე :D

ძალიან სპონტანური ვარ. ამიტომ, ვერ ვიტყვი, რომ ყოველდღე განვაახლებ ბლოგს. ვიფიქრე, ვიფიქრე და მივედი შემდეგ იდეამდე:

კვირაში ერთხელ, პარასკევს დავდებ შესრულებულ დავალებას და ასევე კვირაში ერთხელ, მხოლოდ კვირაობით დავდებ წინასწარ დაანონსებულ პოსტს.

დანარჩენი პოსტები გადანაწილდება კვირის სხვა დღეებზე... :D





sorry, კარგად არ ჩანს :D

ურწმუნო თომა

ხუთშაბათს მეგონა, რომ მარტო და მთლიანად ჩემი გულისთვის ხდებოდა რაღაც...

პარასკევს დავეჭვდი ერთადერთობაში და მივედი დასკვნამდე, რომ არა მხოლოდ ჩემს გამო იყო ძალისხმევა დახარჯული...


შაბათ-კვირას კი დავრწმუნდი, რომ მე, საერთოდ, არაფერ შუაში ვარ. ჩემს გამო არც ხდებოდა, არც ხდება და არც მოხდება :D აი, საერთოდ, 1%-იც კი არ ურევია იმ რაღაცაში საჩემოდ :D უბრალოდ, მე თუ საკმარისად სულელი აღმოვჩნდებოდი, ასე ჩავთვლიდი... 1 დღით ვიყავი სულელი :D მაგრამ 1 დღით ვინ არ ყოფილა?! :D


და დღე იყო, უფრო გრძელი, ვიდრე ყველაზე ხანგრძლივი და რეალისტური შემოლაწუნება...
რამეთუ დღეს დავრწმუნდი, რომ ეს კონკრეტული შემთხვევა, თურმე ზოგადად უნდა განვავრცო :D



ანუ, მორალი ამ ამბიდან: ურწმუნო თომა უნდა იყო! სანამ EXPLIZIT არ იქნება მითითება რაღაცის შენს გამო არსებობასთან დაკავშირებით, მანამ არც დაუშვა, არც გაიფიქრო, რომ შენ გიგულისხმეს :D

მიზანი რომ საშუალებას ამართლებს, ეგეთი პოსტი

ნუთუ?

საერთოდ, აი, საერთოდ არ ვარ ასეთი ტიპი :(
არადა, ხანდახან საჭირო კია.

და არ მესმის ადამიანების, რომლებსაც შეუძლიათ თავს გადააბიჯონ რაღაც პარშივი მიზნის გამო, რომელიც შეიძლება მერე სულაც აღარ ეგემრიელოთ...

საერთოდ, "შეეჯიბრე" ტიპიც არ ვარ. უბრალო მაგალითი ავიღოთ: მას შემდეგ რაც sweet-იმ დავალებებზე ქულები შემოიღო, კომენტარი აღარ გამიკეთებია :D რაღაც არ მინდა, ჩემს კომენტარს "ქულის გამო დაწერილი"-ს სუნი ასდიოდეს. ნუ, შემედავებიან, ვიცი და იტყვიან, რომ არ წერენ კომენტებს მაგის გამო, რომ ეს feedback-ია. მანამდეც feedback არ იყო? :D

არაფერი საწინააღმდეგო... ჩემი გადასაწყვეტიც არაა. უბრალოდ, მე მძაბავს ეგეთი რაღაცეები ძალიან. ჩემთვის რაღაცის კეთება მირჩევნია :D ალბათ, უმრავლესობისთვის ეს სტიმულიც კია. როგორც კი შეჯიბრების სახე მიეცემა რამეს, მაშინვე აქტიურდებიან... რიავიც, მე უფრო იმიტომ ვაკეთებ, რომ მაინტერესებს... :არდამინდოთშემდეგითსმაილი: :D



ჰოდა, იმ დღეს ლაშის ჰქონდა ასეთი სტატუსი: მიზანი ამართლებს საშუალებასო და .... ნუთუ?
რიავიც.... ჩესნად მიღწეული მიზნები მიყვარს მე... აი, ისეთი, ბოლომდე რომ დაიმსახურე და არცერთი გამოყენებული საშუალების არ გრცხვენია დღის ბოლოს :)

10 პოსტი, ანუ დავალება #4

sweet-ის დავალებების შესრულებას ვაგრძელებ. ამ კვირის დავალებამ საგონებელში ჩამაგდო.
ვიჯექი ამდენი დღე და ვუყურებდი მონუსხულივით ჩემს წინა პოსტებს. ჰოდა, მე მაპატიეთ, მაგრამ სულ 4 პოსტის იდეა მომივიდა. რომ ჩამოვთვლი ჩემი ბოლო 5 პოსტის სათაურს, ეს არავის გაუკვირდება, ვგონებ.

1. All the prisoners are to be released...
სავარაუდო პოსტი: სამხედრო ვალდებულება, ოღონდ არა ჩემი შვილისთვის.

2. Shit... Shit... Fuck... Fuck
აი, ამაზე რა დავპოსტო. ვფიქრობ და ვერ მომიფიქრებია :D ჰოდა, დავტოვებ ასე, თორემ აქ რომ ყველა ის უწმაწური სიტყვა ჩამოვთვალო, რომელიც ვიცი... ოოო... ვერ იქნება ეგ კარგი ამბავი :D

3. პიზდეც, გავინტელექტუალდი
ამასაც უსიტყვოდ გადავაბიჯოთ :D

4. პატარა ბედნიერებები
სავარაუდო პოსტი: სიურპრიზი-ყოველთვის სასიამოვნო... თუ?

5. ლიტერატურული ანკეტა
სავარაუდო პოსტები:

• მკითხველები და გადამკითხველები.


• 5 books I want to read this year.

დავასკვენი, რომ აბსოლუტურად სპონტანური ბლოგერი ვარ. რაც თავში მომდის, იმაზე ვწერ და იქვე ვხურავ თემას :D განვრცობის შანსს ვკლავ, ანუ :D

აი ემ სორრი :D

ლიტერატურული ანკეტა

ფორუმზე იყო ეს თემა გახსნილი.რამდენიმე კითხვა საერთოდ რა შუაშია, ვერ მიხვდები, მაგრამ na ja...

მეორე ვარიანტიც იყო, იმას ვერ ვპოულობ. პირდაპირ გადმოვაკოპირებ, პოსტის შემდეგ რამდენიმე ნიუანსი შეიცვალა, მაგრამ იყოს მაინც, ორიგინალი.
:)


1. რამდენ ხანს ანდომებთ 1 წიგნის წაკითხვას საშუალოდ

გააჩნია... ისე, უდროობის გამო დიდხანს მიწევს კითხვა...

2. რამდენი წიგნი მოგეძევებათ თქვენს ბიბლიოთეკაში

თბილისში დედაჩემი მჩუქნის ბევრს და აქ ჩემი კუთვნილი ფულით შეძენილი/ ნაჩუქარი მაქვს (მოიცა, დავთვალო :D 82)


3. რა ენაზე კითხვას ანიჭებთ უპირატესობას

ბოლო 5 წლის მანძილზე ძირითადად გერმანულად მიწევს კითხვა. ისე, ქართულს და გერმანულს, ალბათ.
გააჩნია, რუსული ნაწარმოები ორიგინალში მირჩევნია...

4. რა განცდა გეუფლებათ წიგნის კითხვას რომ ამთავრებთ

წიგნს გააჩნია. ხშირ შემთხვევაში რაღაც ისეთი, აი, დამშვიდობების სცენისას რომ გვაქვს...


5. გძინავთ თუ არა წიგნთან ერთად
თავთან ყოველთვის დევს ერთი წიგნი :D

6. კოცნით თუ არა წიგნს თუ მოგეწონათ
ჰმმ... არა...


7. რისი მიღება გსურთ წიგნიდან, პრაქტიკული ცოდნის თუ რამე უფრო ,,მაღალის”
- გააჩნია რას ვკითხულობ

8. კითხვის დამთავრებისას რა მდგომარეობაში ტოვებთ წიგნს, ბოლომდე ნახმარს უხმარს თუ საშუალოს
- თითქმის უხმარს.

9. წიგნების დამხევს და დამწველს, მიუსჯიდით თუ არა სარზე გასმას
- კი... და იმათაც, ჩასანიშნად გვერდს რომ კეცავენ :(

10. გიყვართ თუ არა წიგნიდან შეძენი ცოდნის ცხოვრებაში გამოყენება და ვიზავის ჩაჭრა
- ჰმმ... ქვეცნობიერად ალბათ ვატარებ მიღებულ ცოდნას ცხოვრებაში. იმედი მაქვს :D


11. როგორ ფიქრობთ, ლიტერატურა დრომ უნდა შეაფასოს თუ ადამიანებმა
- ადამიანმა...

12. კითხულობთ თუ არა ტრანსპორტში
-კი. ამ ბოლო დროს ძირითადად ტრანსპორტში :(

13. მოგიპარავთ წიგნი?
- ბავშვობაში და მთელი ბავშვობა დამიმახინჯა მაგ დანაშაულის გრძნობამ... ზოგადად, სახლშიც კი არ ვიღებ დაუკითხავად რამეს...

14. სტუმრად ყოფნისას პირველად ეცემით თუ არა მასპინძლის ბიბლიოთეკას?
- კიი და შემდეგ ყვავილებს, თუ აქვს მასპინძელს

15. დათვლილი გაქვთ რამდენი წიგნი წაგიკითხავთ?
- ვიწერ ხოლმე :უსერ: , მაგრამ ყველა არ მაქვს შემონახული...

16. კითხულობთ ჭამის დროს?
- კი, მაგრამ უფრო ხილის ჭამისას... ანუ, გამოდის, რომ ვჭამ კითხვისას.

17. ჩაგვარდნიათ წიგნში ტუალეტში?
არა :D

18. წიგნს რომ ვერ იგებ, გრძნობ თუ არა თავს დებილად?
- ხანდახან.

19. უყვები შვილებს, შეყვარებულს ასე შემდეგ ზღაპრებს, ლექსებს და ასე შემდეგ?
- ლექსებს თითქმის არასდროს, არ ვიცი მხატვრულად კითხვა. ზღაპრებს და მოთხრობებს კი...

20. რამდენი წიგნს აწევ?
-რიავიც

21. რამდენ წიგნს კითხულობთ ერთად?
- ჰმმ.. არ მიყვარს ერთდროულად რამდენიმე წიგნის კითხვა. მაგრამ ასეთი შემთხვევებიც მქონია. მაქსიმუმ 3.


22. გძულთ თუ არა სხვა მკითხველები?
- არა

23. რამდენ ხანს ატარებ ეროვნულ ბიბლიოთეკაში ლიტკაფეში ან მსგავს ადგილებში?
- ჰმმ...

24. მსუქანი ხარ გამხარი თუ სექსუალური?
- სადღაც შუაში, მგონი :D(ან მე მინდა ასე )

25. ამ კითხვებს რომ(თუ) კითხულობდი თან წიგნსაც კითხულობდი?
- არა

26. საყვარელი ნაწარმოებები და მწერლები
- უFF