Happy, Happy...

2 წლის გავხდით...

თუმცა, ისევ ისეთი ქაოსურები და დაულაგებლები ვართ. ისევ ისე ვწერთ პირად პოსტებს.


რომელ სტატისტიკურ მონაცემს დავუჯერო, აღარ ვიცი :D

ყველა გვიან გავაკეთე ... არცერთი არაა 2 წლის.

ტოპ.გე-ს რომ ვკითხო, 7072 უნიკალური ვიზიტორი მყავდა. თუმცა, მანდ მაქსიმუმ 1,5 წელი იქნება რაც დავრეგისტრირდი.

სხვა მთვლელი 12218 ვიზიტორს ითვლის, მაგრამ არა უნიკალურს.

Google-ის სტატისტიკის მიხედვით წინა წლის ივლისიდან მოყოლებული 6219 უნიკალრუი ვიზიტორი მყავდა...

მაინც ბევრია, იმას თუ გავითვალისწინებთ, რომ საქვეყნოდ მნიშვნელოვან თემებზე მე არ ვპოსტავ.


ეს რაც შეეხებოდა სტატისტიკას. პირადად და სუბიექტურად რომ მივუდგეთ, ვერ ვიტყვი შვილივით მიყვარს ბლოგი-მეთქი, ჩითერობა იქნება, მაგრამ რაღაცნაირად ძალიან მიყვარს.
სერიოზულ კონფლიქტში შემიძლია შევიდე ვინმესთან აქაურობის გამო. :D
აბსოლუტურ შეურაცხყოფად ვიღებ ახლობლებისგან, თუ ბლოგს არ კითხულობენ: აქ რაც ხდება არის 100%-ით "ჩემი" და პირადი და ზუსტად იგივენაირად აღვიქვამ, როგორც რეალში მეგობრის მიერ დაიგნორებას.
არ მჯერა მეგობრობის, სადაც ერთმანეთის სუბიექტური განცდებით და მარცხითა თუ გამარჯვებით არ ინტერესდებიან.
პრინციპულად "არ წაკითხვის" ა.კ.ა. "გსჯი, არ გკითხულობ" ფენომენზე ფრიად ვხალისობ ხოლმე. :D

na ja, ვინაიდან და რადგანაც ვერ დავაძალებთ ვერავის ვერაფერს, ვაგრძელებთ მე და ჩემი ბლოგი მშვიდად ცხოვრებას.

მათ, ვინც გვკითხულობს და ჯერ კიდევ არ მობეზრდა ჩვენი აღშფოთებები, გინებებიანი პოსტები, წუწუნი და ცრემლთა ღვრა: დიდი მადლობა. :*
ზემოთ ჩამოთვლილი თემები აწ და მარადის ულევად იქნება ამ ბლოგზე. :D


პ.ს.
ახლა 2 სიტყვას დავწერ სხვა ბლოგებზე და წავალ ჩუმად მერე :D

ბლოგები, რომელთა ახალ პოსტებსაც რიდერში გამოჩენისთანავე ვკითხულობ:

• PostSecret
  
• Candy Says
• კისსიეს ბლოგი
• My Diary
• Violett-Seconds
  

ბლოგები, რომლებიც რიდმორის მიუხედავად მყავს რიდერში :D
(ყველამ იცის ჩემი საშინელი დამოკიდებულება რიდმორთან :D)

• Taa-ს ბლოგი
  
• პიკოლინას ბლოგი თუმცა, ახლა მთლიანად ჩანს მისი პოსტები... :happy:

ბლოგები, რომლებიც მახსენდება ამა თუ იმ მიზეზის გამო:

• Taa-ს ბლოგი: რაღაც პოსტი წავიკითხე, სადაც ეწერა, თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია გამართულმა იარო. ჰოდა, მე სულ მოხრილი ვზივარ და სიარულისასაც ისე დაძაბული და მოხრილი ვარ, საცოდაობაა ჩემი 160 სმ-თვის. ჰოდა, ეს წინადადება მახსენდება დღეში 100-ჯერ და ეგრევე ვიმართები წელში. მინდა ვთქვა, რომ მოქმედებს. მადლობა თაა-ს :D
• Zuriuss-ის ბლოგი. მანდ ვნახე Home-ის ლინკი და მას შემდეგ: ვანაწილებ ნაგავს და მინას და ქაღალდს ცალკე კონეინერებში ვყრი; არ ვახარებ არცერთ "უსაქმურად მანათობელ" ნათურას; ვრთავ გათბობას ღამით, ან როცა სახლიდან გავდივარ, ან თუ ვხვდები, რომ საკმაოდ დათბა ოთახში. ეკოლოგიურად სუფთა მადლობა ზურიუსს :D
• k84u-ს ბლოგი: თუ სადმე რაიმე წინადადება იწყება ფრაზით: ჩემი შეყვარებული :D

სხვა ბლოგებიც მიყვარს და იმედია, არავის ეწყინება, თუ ამ სიაში არ მოხვდა. იმაზე მეტ პოსტს ვკითხულობ თქვენთან, ვიდრე ვაკომენტებ. :user:


ჰოდა, ასე... კიდევ ერთხელ "მრავალს დაესწარი, ჯანმრთელად და ბედნიერად შენს საყვარელ ადამიანებთან " ჩემს ბლოგს. :D

:*

კრიტიკა ვ სტუდიუ

ამ დღეებში ჩემი ბლოგი 2 წლის ხდება.

დაბ. დღის პოსტი იქნება აუცილებლად თავის დროზე.
ახლა უბრალოდ გეძლევათ უნიკალური საშუალება ობიექტურად/სუბიექტურად გააკრიტიკოთ ბლოგი. :D

კომენტარებში დამიტოვეთ,

• რა არ მოგწონთ.
• რა მოგწონთ.
• თუკი მიცნობთ, რამდენად აღიქვამთ ბლოგს "ჩემად".
• ვინც არ მიცნობს, რა წარმოდგენას გიქმნით ეს ბლოგი ჩემზე.

იმჰო, არაა მეგობრობის დღიური. "რას ვერ აპატიებ საყვარელ ადამიანს?!" აკლია :D

იასნა, ვერ შეგპირდებით, რომ რამე შეიცვლება ამ კომენტარებით, მაგრამ შეიძლება რაღაცეებზე დამაფირქოს.


ჰოდა, go ahead.

:D

კვირა

მაშინ, როცა მომდევნო 2 გამოცდამდე 10 დღე დამრჩა, იმას თუ არ ჩავთვლით, რომ ერთი დავალების ტექსტი და ვიდეო დავამუშავეთ, youtube-ზე ვუყურებ დევიდ ბექჰემის და ვიქტორიას ვიდეოებს. ნწ ნწ ნწ ...
არადა, რომ მიყვარდეს ბექჰემი, კიდევ ჰო :D



რა მებექჰემება, ნეტავ?!

ყოველი ვიდეოს შემდეგ ვაპირებ წიგნის ხელში აღებას და რომელი საათია უკვე?! :D

იანვარში ჩამოვწერე გეგმა, რის გაკეთებას ვაპირებდი. გუშინ გადავხედე და გამოვიდა, რომ დაახლოებით 52 % მოვიყვანე სისრულეში. რამდენიმე პუნქტი ობიექტურად ვერ შევასრულე. მაგ.: ექიმის შეცვლა. დაზღვევის ფული არ მქონდა გადარიცხული და ვერ დავრეკავდი და გავატრაკებდი. :D ახლა გადავრიცხე და ასე 3 დღეში დავაცხრები სატელეფონო ზარით. :D

ამას წინათ შევამჩნიე, რომ უცხო ენაზე სიტყვებს ვერ ვიმახსოვრებ. ის, რომ რუსული დამავიწყდა სასტიკად და ვეღარ ვსაუბრობ, უკვე დიდი ნერვების ამშლელი ამბავია. აქ ვისთანაც ვსაუბრობ რუსულად, ყველამ იცის გერმანული და ვიცი, რომ გერმანულზე გადასვლისას არავინ გააპროტესტებს. ჰოდა, ისე მოსხლეტით ვეღარ ვსაუბრობ... არადა, ენების სწავლა არასოდეს მიჭირდა. პირიქითაც, საკმაოდ იოლად ვიმახსოვრებდი სიტყვებსაც და გრამატიკულ წესებსაც. თუკი ამ ყველაფერში ლოგიკასაც ვიპოვნიდი, ხომ უკეთესი. ახლახანს ვთარგმნიდი ლექციას ინგლისურიდან და ის სიტყვები, რომლებიც არ ვიცოდი, ამოვიწერე ფურცელზე. სულ მაგიდაზე იდო და ყოველდღე ვკითხულობდი. დღემდე მერევა ყველა სიტყვა :|

ესპანურშიც კი, როდესაც არასოდეს მიჭირდა სიტყვის დამახსოვრება, ახლა საშინლად ბევრი დროს მეხარჯება. მერე დავფიქრდი და მივხვდი, რომ უბრალოდ ტვინი გადავაჩვიე რაღაცის დაზეპირებას. არცერთი გამოცდისას არ ითხოვენ ჩვენგან ფორმულების ზეპირად ცოდნას. ყურადღება იმაზეა გამახვილებული, თუ გაიგე თემის არსი. როდესაც სხვა ინფორმაცია უნდა მოვიძიო, არ ვაძალებ თავს, დავიზეპირო, ნეტი აქ არაა, კაცო?! ჰოდა, ტვინი გამიზარმაცდა.

3 დღის წინ ლაივმოჩაზე შევიხედე. ამ საიტზე ბევრმა დაწერა უკვე პოსტი. უცხო ენების შესწავლის მშვენიერი ონლაინ-რესურსია. ასე 1 წელი იქნება, რაც მანდ ვარ. ხშირად ვერ შევდივარ, მაგრამ როცა დრო მაქვს, ვაკეთებ დავალებებს. თავიდანვე ესპანური ავირჩიე. ამ ენას ვსწავლობდი ღრმა ბავშვობაში და ჯერ კიდევ ბევრი რამე მახსოვს იმ 3 თვის მასალიდან. ჰოდა, აქ ისევ დავიწყე გაღრმავება.
შემდეგ ვიპოვნე პორტუგალიურის კურსი და დავიწყე ეგეც. საკმაოდ კარგად მივდივარ. მაგრამ იმდენად ჰგავს ესპანურს, რომ სიტყვები,არტიკლები ერთმანეთში მერევა ხოლმე და მერე კომენტარებს მიტოვებენ, ნამეტანი არ მოგივიდესო. :D
ინგლისურის გვერდით ამ ორი ენის და კიდევ ბერძნულის ცოდნა არის ჩემი მთელი ცხოვრების ოცნება და ისე გამიხარდა რომ ვნახე ბერძნულის კურსი, იმ წამსვე დავიწყე გაკვეთილის გავლა. :არაგამოცდებისხვასაქვსმეარასმაილი:

ჰოდა, ჩემი ტვინის უჯრედების ცოტა გამოძრავების მიზნით, დღეში 20 წუთს დავუთმობ რომელიმე ენას და ვეცდები მოვნახო სისტემა, რომელიც სიტყვების დამახსოვრებაში დამეხმარება.

უინტერესოზე უინტერესო პოსტი იყო, მაგრამ იმდენად ამოვარდნილი ვარ ელემენტიდან, რომ თავიდან მომიწევს მგონი ბლოგინგის დამუღამება ...

თებერვლის წიგნი

• პრესკრიპტუმი: ლინკების ზღვა გელით თემაში :D

ძალიანი მიხარია, რომ ბევრი დაინტერესდა ჩემი იდეით ონლაინ წიგნის კლუბის შესახებ.

ამ ეტაპზე ვართ თორმეტნი. ანუ, 2011 წლის იანვარში მოვრჩებით.
ვფიქრობ, დანარჩენებს მხოლოდ მკითხველების სახით თუ დავამატებთ, რომ წიგნის კითხვაში შემოგვიერთდნენ, თორემ ასე სია უსაშველოდ გაიზრდება და ბევრს ხალისი არ ექნება. ვნახოთ, პირველი ეტაპი როგორ ჩაივლის და შემდეგ დავფიქრდები "მიშენებებზე".

თებერვალში გვმასპინძლობს ნასტასია.

თებერვლის წიგნი: ლეკლეზიოს უდაბნო.

ახლა ვესაუბრე ნასტასიას (გუშინ ვფიქრობდი და ბუნდოვნად გავიხსენე ნამდვილი სახელი, მაგრამ ზუსტად არ ვიცი, სინამდვილეში რა ჰქვია. რა მნიშვნელობა აქვს, მე სხვა სახელს მაინც ვერ დავუძახებ :D) . წიგნი ყველგან იშოვება, რამდენადაც ვიცი. ბიბლიოთეკებშიც არის.


აქვე ჩამოვწერ დანარჩენი თვეების სიას:

• თებერვალი- ნასტასია. (ლეკლეზიოს უდაბნო)
• მარტი- k84u - წიგნი ჯერ არ აურჩევია
  
• აპრილი- ხისსუნიანისახლი - წიგნი ჯერ არ აურჩევია
  
• მაისი- იასამნისფერი - წიგნი ჯერ არ აურჩევია
  
• ივნისი- ჩემი დაბ. თვეა და მე გმასპინძლობთ. :D
• ივლისი- thecatcherintheray - წიგნი ჯერ არ აურჩევია
• აგვისტო -
  
• სექტემბერი- ანუშკა - წიგნი ჯერ არ აურჩევია.
  
• ოქტომბერი- ბაბისა
  
• ნოემბერი-
  
• დეკემბერი-
• იანვარი-

ეს ოთხი თვე გადანაწილდება შემდეგ ბლოგერებზე:

• ნანიკო
• ნან
• კუდა
• წერომანია
  

თუ ვინმე კიდევ დაგვემატება "თავისუფალი მსმენელის" კიარადა, თავისუფალი მკითხველის ამპლუაში მივიღებთ. :D


ჰოდა, ასე. დანარჩენი კომენტარებში ან მაილით.


update: 28.01.10

მამები vs. შვილები

არ ვიცოდი, რა სათაური უნდა მიმესადაგებინა ამ თემისთვის.

ახლახანს სოფიმ ახსენა ფსიქოლოგიურ პორტრეტზე საუბრისას.
facebook-ზე რაღაც მამებთან დაკავშირებულ ჯგუფში გაერთიანდა რამდენიმე ბლოგერი, რასაც, რაღა თქმა უნდა არ გამოგვაპარებს ცუკერბერგის შვილი.

დალინკვა საშინლად მეზარება, ასე რომ, მე მაპატიეთ.


დღეს კიდევ სამსახურში ერთი თანამშრომელი შემოვიდა და მამა მიკვდებაო... :(
მე, საკმარისია," ვიღაც კვდება"-თი დამიწყო საუბარი და უკვე მზად ვარ პანაშვიდი დროზე ადრე მოვაწყო. სახე მომეღვენთა ეგრევე და ამ დროს ამ ქალმა თქვა, რომ წლებია მამამისთან კონტაქტი არ აქვს, ძალიან ცუდი ურთიერთობა ჰქონდათ... დეტალები შორს წაგვიყვანს, მაგრამ, მიდის სანახავად ახლა-უფრო დასამშვიდობებლად, ვიდრე საპატიებლად, არ გამომდისო და აბსოლუტურად დავეთანხმე. არის რაღაცეები, რაც არ გამოგდის.

ეს ქალი ისეთი ბრაზით საუბრობდა იმაზე, თუ როგორ გაუშვა მამამისმა ბევრი შანსი ხელიდან, ჯანმრთელობის მხრივ, ადამიანებთან ურთიერთობის აწყობის მხრივ. ვუსმენდი და მეგონა, იმიტომ უფრო იყო გაბრაზებული, რომ ასეთი ცუდი ურთიერთობა ჰქონდათ, რომ მამისგან სითბო არ ახსოვდა და რომ მამამისი ასე, აი, ხვალ თუ არა ზეგ კვდება და ამ ყველაფერს ჩაიტანს დაბლა.

მთელი ის დრო ჩუმად ვიჯექი და მერე რაღაც რომ მკითხა, ისეთი გაბზარული ხმა მქონდა, ეგრევე ყავის ჭიქა მივიყუდე, რომ არ დამეწყო საჯაროდ ღნავილი...

რა ჭირს შენი შესაცოდიო, ვიღაც მეტყვის და ვიღაც, ვისაც მამასთან ცუდი/დაძაბული ურთიერთობა აქვს, შეურაცხყოფადაც მიიღებს ამ წინადადებას, მაგრამ აი, საშინლად შემეცოდა. ყველაზე მეტი სითბო, რაც კი ვაგროვე დედამიწაზე, მამისგან მაქვს. ყველაზე უფრო მეიმედება მისი "ნუ ნერვიულობ", მაშინაც კი, როცა მართლა ცუდადაა საქმე და წესით, ძალიან უნდა ვნერვიულობდე. ყველაზე მეტად მისი საყვედური მეწყინება, თუ სადმე თვითშეფასების ნატამალი მომეპოვება, უმეტესწილად ამის გამო და ვერაფრით წარმომიდგენია, როგორი ვიქნებოდი ამ ყველაფრის გარეშე.

ხომ არის რაღაც სტერეოტიპი, რომელიც გაქვს სხეულში გამჯდარი და ვერ წარმოგიდგენია, სხვანაირად როგორ შეიძლება იყოს. ზუსტად მასე ვარ, ვერ წარმომიდგენია, როგორ შეიძლება, მამის გეშინოდეს და გატრუნული იჯდე მთელი საღამო, მხოლოდ იმიტომ, რომ ის ცუდ ხასიათზეა რატომღაც... ან, როგორ შეიძლება იმდენად არ გენდობოდეს, რომ მეგობართან გაგიშვას დაბადების დღეზე... ან გიყვიროს, ხელის გარტყმაზე რომ არაფერი ვთქვათ... ან არ დაგიყვავოს, არ მოგეფეროს, შენით არ იამაყოს... როგორ ახერხებენ მამები იყონ ისეთი ტირანები, რომ დროთა განმავლობაში საკუთარ შვილებს ეზიზღებოდეთ?

მაგიტომ ვერ ვიტან ადამიანებს, რომლებსაც ჰგონიათ, რომ ტერორით და სიმკაცრით დიდ სამსახურს უწევენ სხვებს.

ერთხელ სადღაც წავიკითხე, მამის ოჯახთან დაძაბულმა ურთიერთობამ მასწავლა, როგორი არ მინდოდა ყოფილიყო ჩემი შვილის მამაო. გამორიცხვის მეთოდი ხშირად კარგია, მაგრამ მას თითქმის ყოველთვის სჯობს სწორი პასუხის წინასწარ ცოდნის პრივილეგია ;)

:totallyadoremydad:

ლუზერი მზარეულის აღსარება

"როცა გშია, ზაქარია,
ცივი ჭადიც შაქარია"-ო, ნათქვამია.

ჰოდა, როცა მშია და რამეს ვამზადებ, მეგემრიელება. მერე ვდიდგულდები და მგონია, რომ ასე თუ ისე ვიცი საჭმელების მზადება, მააგრამ, თურმე სადა ბანაობ, როგორც ერთი ნაცნობი იტყოდა. :D

კვირას ჩემი სამზარეულოს პროექტის მორიგი, ანუ მეორე შეხვედრა იყო.
ამჯერად ნანიკომ აარჩია კერძი: შემწვარი ქათმის ხორცი ბრინჯით და curry-სოუსით.

დაახლოებით ასეთი უნდა გამოსულიყო.



აღარ დაველოდე ნანიკოს მოსვლას და დავიწყე კეთება, ამიტომ ფოტოები არ მაქვს და ცოტა მშრალი პოსტი იქნება. 3 ადამიანისთვის ვაკეთებდი და რეცეპტიც შესაბამისადაა გათვლილი.



!!!!!არავითარ შემთხვევაში არ გაიმეოროთ ეს სახლში!!!!
!!!! DO NOT TRY THIS AT HOME!!!!!


ეტაპი I:
ყველა ინგრედიენტი დავჭერი. შიგადაშიგ რომ ვიწყებ ხოლმე ჭრას და თან ცალი ხელით ტაფაში ხახვს ვურევ, ყველაფერი წყალში მეყრება.
ასე რომ:

დავჭერი 2 კბილი ნიორი, 1 თავი ხახვი, 20 გრ. Ingwer(კაცმა არ იცის, რა ჰქვია ამას ქართულად.) და დაახლოებით 500 გრ. ქათმის თეთრი ხორცი.
ხორცი უნდა დამეჭრა მოგრძოდ. თითქმის მზა კი ვიყიდე, მაგრამ ყველას ვერ გამოვაცალე ძვალი და მაინცდამაინც ნანიკოს შეხვდა ყველა ძვლიანი ნაჭერი. :D

ამავე დროს 300გრ. ბრინჯი დავდგი მოსახარშად. ვინაიდან, ბრინჯის მოხარშვა არ ვიცი, გამოვიყენე ეშმაკური ხერხი და ვიყიდე პარკში მოთავსებული ბრინჯი:

ასე ბრინჯის მოხარშვა მზარეულის დიდი სირცხვილია, მაგრამ რა მექნა?! დამწვარს ხომ სჯობდა?! თან სულ ქირქილით ვეუბნებოდი მეორე სტუმარს, ნეტა, ნანიკო მხედავდეს-მეთქი. :D


ეტაპი II:
ხახვი უნდა მომეშუშა 2 სუფრის კოვზ ზეითუნის ზეთში. შუა გზაში მივხვდი, რომ 1 თავის კვალობაზე დიდი ხახვი იყო და ნახევარი ამოვაკელი. ლოლ... ეს მაშინვე არ მითქვამს ნანიკოსთვის. წარმომიდგენია მისი სახე ამ პოსტის კითხვისას. ნანიკო, დამინდე :D
ხახვი რომ მოიშუშა, დავამატე 2 ჩაის კოვზი curry-ის ფხვნილი. ოდნავ ვაცადე და დავამატე დაკეპილი ნიორი და 500 გრ. ტომატ-პასტა. ეს ეტაპი თითქმის უპრობლემოდ გავიარე.

ეტაპი III:
ცალკე 2 ჩაის კოვზი ფქვილი, უკვე წვრილად დაჭრილი Ingwer, 200გრ. მაწონი და 100 ml. ბოსტნეულის ბულიონი ავურიე ერთმანეთში. მიღებული მასა ჩავამატე ტომატიან ქვაბში და ერთად წამოვადუღე.
მანამდე არ მქონდა რეცეპტი წაკითხული და უცებ ვკითხულობ, რომ ეს მასა თურმე უნდა ავდღვიბო მიქსერისებური დანადგარით, რომელსაც არ ვიცი, ქართულად რა ჰქვია და შევანელო მარილითა და შავი წიწაკით. მომეტევება, კულინარიული სიტყვები და მწვანილების დასახელებები გერმანულად ვიცი, რადგან აქ მომიწია საჭმლის კეთება. ანუ, ამით უნდა ამედღვიბა მოკლედ:



ვაიმე, დედი! საიდან მოვიტანო ახლა ეს მიქსერი?!...
მდას... დარჩა ეს შენი მასა ასადღვები და მაგიტომაც ვიგემე რამდენჯერმე Ingwer-ს მწარე გემო ჩაღეჭვისას. :D

თან ფქვილის ჩაყრისას შეცდომით წავიკითხე და ჩაის კოვზის ნაცვლად სუფრის კოვზით ვყარე. :D

OMG :D

ეტაპი III:
დაჭრილ ხორცის ნაჭრებზე უნდა მომეყარა 2 ჩაის კოვზი curry და კარგად ამერია. ეს იოლი საქმე იყო. შემდეგ 2 სუფრის კოვზ ზეითუნის ზეთში შევწვი ეს ხორცი და ვთვლი, რომ კარგად შევწვი. ბოლოს მოვასხი 1 სუფრის კოვზი სოიოს შავი სოუსი და წესით უნდა გადმომეღო, მაგრამ ნანიკო არ იყო ჯერ მოსული და გამორთულ პლიტაზე დავტოვე, რამაც ოდნავ გამოაშრო ხორცი.



ამასობაში მოვიდნენ გოგოებიც. გადმოვიღე ბრინჯი, ქათმის ხორცი. ზემოდან მოვასხი მომზადებული სოუსი და თან კი გული მისკდებოდა, მაგრამ გულიანად დავღეჭე პირველი ლუკმა.


დიდი დიზასტერი: არ ვიცი რატომ, მაგრამ სოუსი იყო ისეთი, გეგონებოდა მჟავე კიტრის შრატში მომეხარშოს. ნანიკომ თავიდან ნელ-ნელა შემოაპარა კრიტიკა, ვინაიდან მშიერი იყო და ჯანდაბას, შევჭამო, იფიქრა, მაგრამ მერე უკვე ისე იმუქრებოდა, მალე დაწერე პოსტიო, რომ კომენტარებში სახე ამძვრება, გული მიგრძნობს.


დღის გმირი: კუპატის მზარეული მეგრელი ქალი, რომლისგანაც დედაჩემი საგანგებოდ ყიდულობს კუპატს და მიგზავნის ხოლმე. იმდენად დიდი დიზასტერი იყო ჩემი საკვები, რომ ამით მაინც მოვიგებ ჟიურის გულს-მეთქი. გაჭრა, მინდა ვთქვა. ჰოდა, მედალი იმ ქალბატონს. დედაჩემს ნომერს გამოვართმევ და დავპოსტავ, უფასოდ გავუკეთებ რეკლამას. მერწმუნეთ, უუუმაგრეს კუპატს აკეთებს.

რაც შეეხება მეორე სტუმარს: დაახლოებით ჩემნაირი ჩაინიკია კულინარიაში, მაგრამ უეჭველი მიხვდა ეგეც, რომ რაღაც ვერ იყო სოუსის ამბავი კარგად.
-ცოტა მჟავეა და რა უქენიო? :D


lol!


შემდეგ თვეში ტირამიზუს გაკეთება გადავწყვიტე და ვაიმე, ვაიმე....



წავედი ახლა მე, სახის ამძრობი კომენტარის მოლოდინის სიყვარულში, როგორც დათუნი იტყოდა.

:D

იდეებ რა ვუყო?! ა.კ.ა. წიგნების ონლაინ-კლუბი

წინა კვირას დაწერილ რეზოლუციას თითქმის ვასრულებ.

მთელი კვირის მანძილზე მხოლოდ მესამე ფილმი იტვირთება ახლა. ისიც იმიტომ, რომ თმები უნდა დავისწორო და გასართობს ვეძებ.

ერთადერთი იმდენს ვერ ვმეცადინეობ, რამდენიც საჭიროა...

მაგრამ ეს არაა მნიშვნელოვანი ახლა.
უფრო ისაა საგულისხმო, რომ ყველანაირი პროექტით შეიძლება ჩემი დაინტერესება.

1. facebook-ზე ვტვირთავ დღეში თითო ფოტოს ცნობილი One Photo a Day- პროექტის ფარგლებში. ორი თანამშრომელიც ავიყოლიე. სადამდე გავქაჩავ, არ ვიცი, მაგრამ მშვენიერი გასართობია.


2. Julie and Julia-ს ნახვის შემდეგ შემოღებულ "სამზარეულო პროექტზე" უკვე დავპოსტე ერთხელ. ხვალ მეორე შეკრებაა და დღეს მთელი დღე რეცეპტების გადამოწმებასა და ინგრედიენტების ყიდვაში გავატარე.


3. სვითის დავალებებს ვასრულებ შეძლებისდაგვარად.


4. სვითის ვიდეოსთვისაც გადავიღე საახალწლოდ სურათები.

ესე იგი, ყველანაირად იოლი საკბილო ვარ მსგავსი პროექტებისთვის.

ახლახანს წავიკითხე Jane Austen's Club. მერე ფილმიც ვნახე. 6 ადამიანი კითხულობს ჯეინის 6 რომანს. თვეში ერთხელ იკრიბებიან რომელიმესთან და განიხილავენ.

არც ერთს გირჩევთ და არც მეორეს, მაგრამ იდეა მომეწონა ძალიან და საშინლად მომინდა რეალურად შემესხა მისთვის ფრთა. მერე დავფიქრდი და მივხვდი, რომ არ მინდა რეალში გაკეთება, რადგან წინასწარ ვიცი შედეგი. დღეს მომივიდა თავში აზრად, ბლოგზე დამეწერა შემოთავაზება. რატომღაც ძალიან მინდა ბლოგერებთან მაკავშირებდეს ეს პროექტი.

ანუ, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ჩემი იდეაა:

გავაკეთოთ მსგავსი კლუბი, ოღონდ ონლაინ, " ბლოგერების წიგნის კლუბი" :D
ყოველ თვე რომელიმე ბლოგერი აირჩევს წიგნს, რომელსაც წავიკითხავთ ყველანი. ეს ბლოგერი თვის განმავლობაში არის "მასპინძელი". მისსავე ბლოგზე წერს პოსტს წიგნის წაკითხვის შემდეგ(რადგან 1 თვეა წიგნისთვის გამოყოფილი, იმ ერთი თვის მანძილზე უნდა დაიდოს პოსტიც). ჩვენ კი კომენტარების სახით გამოვხატავთ ჩვენს აზრს, ვიკამათებთ და ასე შემდეგ. მომდევნო თვეში გვეყოლება სხვა მასპინძელი და ა.შ.

თუკი პროექტით დაინტერესდით,გააგრძელეთ კითხვა, თუ არა, მაშინ დამშვიდებული სინდისით გადით/დააკომენტეთ/ჩემი სხვა პოსტები წაიკითხეთ :)


წესები:

1. არ ვიცი, რამდენი ადამიანი დაინტერესდება, ამიტომ ზემოთა ზღვარს ჯერ არ შემოვიღებ. შეიძლება სულ 1 მსურველი აღმოჩნდეს და უხერხულობაში ხომ არ ჩავვარდები. :D


2. პროექტი დაიწყება 1 თებერვალს. ეს ნიშნავს, რომ შემდეგი წიგნის წაკითხვა/განხილვა ხდება თებერვლის ბოლომდე.


3. მოქმედებს პრინციპი: თუ შეტოპე-გატოპე. ანუ, წიგნების ჩაგდება არ შეიძლება.


4. მონაწილეობის მსურველებმა დააკომენტეთ ან მომწერეთ მაილი ამ მისამართზე: chaoticco@gmail.com.
   მაილში/კომენტარში მიუთითეთ, წელს რომელი თვე გირჩევნიათ "სამასპინძლოდ" და რომელ წიგნს ირჩევთ. ჯერ-ჯერობით ყველა თვე თავისუფალია. გაითვალიწინეთ, რომ იანვრის თვე ამოვარდა, ამიტომ ათვლა იწყება თებერვლიდან.


5. წიგნის არჩევანში არავინ იღებს მონაწილეობას მასპინძლის გარდა. ასევე დიდ სნობიზმად ჩაითვლება ცხვირის აბზუება და "მე ამ წიგნს არ წავიკითხავ, შიგ სექსები და გინებებია" არგუმენტები და ჩვენ ხომ სნობები არ ვართ?! ჰოოდა, წინასწარვე განვეწყოთ ადამიანურად. :D


6. წიგნის არჩევისას იფიქრეთ იმაზე, თუ რამდენად ხელმისაწვდომ მასალას ირჩევთ. მაგალითად, მე ვიმყოფები საზღვარგარეთ და ქართული წიგნები აქ არ მაქვს. თუკი სადმე წიგნის ონლაინ-ვერსია იქნა, ხომ კარგი, თუ არადა, საშინლად გართულდება ეგ ამბავი. გამოგზავნაც არ ხერხდება. მეც, ჩემის მხრივ არ ავირჩევ წიგნს, რომელიც საქართველოში არ იშოვება.


7. აქვე წიგნებთან: წაიკითხეთ თქვენთვის სასურველ ენაზე. :D


8. ყველა მონაწილე საორგანიზაციო საკითხებთან დაკავშირებით, როგორიცაა შემდეგი თვის წიგნი, ცვლილებები სიაში და ა.შ., ჩემგან მიიღებს მაილს. ასე რომ სასურველი იქნება, კომენტარით გამოთქმული სურვილის შემთხვევაშიც იქვე მიუთითოთ თქვენი მაილი.

ვინაიდან, მე ამ წუთას სამი წიგნი მაქვს გამოტანილი და სამივე Austen-ის რომანია, დიდი პლაგიატობა იქნება ჩვენც მასე დავიწყოთ. ასე რომ, დაველოდები თქვენს შემოთავაზებებს. თუკი თებერვალში არავინ გამოჩნდება მსურველი, 1 თებერვლამდე მოვიფიქრებ, ამ რომანიებიდან რომელი ავირჩიო :D


და ისა, მოგეწონოთ იდეა რაა... :user:

ხვალიდან

1. ვივლი დარჩენილი ლექციების 70-80%-ზე. როგორც წესი, მარტო პრაქტიკულებზე დავდივარ და თავს იმით ვიმშვიდებ, რომ ლექციების პოდკასტს მოვუსმენ სახლში მყუდროდ. რაღა თქმა უნდა, სულ ორჯერ მოვუსმინე. ასე რომ, ეს მეთოდი არ გამოდგება.


2. ვიმეცადინებ 29-ის ორივე გამოცდისთვის დღეში 1,5 საათს. დანარჩენი გამოცდებისთვის თავს მოვამზადებ სულიერად.


3. არ ვუყურებ გრეის ძველ სერიებს. ვუყურებ თითო ახალ სერიას, კვირაში ერთხელ.


4. კვირაში მაქსიმუმ 4 ფილმს ვუყურებ და ისიც არა youtube-ზე. მანდ რომ ვიწყებ ერთი ფილმის ყურებას, 8 "შემომეყურება" ხოლმე.


5. facebook-ზე ვიზიტების დროს შევამცირებ. ცოტა ხნით დავანებებ თავს ფერმას, ან დღეში მხოლოდ ერთხელ გავხსნი.


6. მეორე ფერმას საერთოდ დავიკიდებ ცოტა ხანს.


7. დავიწყებ ახალი დროებითი სამსახურის ძებნას, ფინანსური კრიზისის აღმოსაფხვრელად.


8. ვეცდები, კვირაში ერთხელ მაინც გავიდე სადმე, "სულიერი საზრდოს მიღების მიზნით" :D


9. გავარკვევ ჩემი თავისთვის შეპირებული apple-ის კომპ-ის ამბები წინ მიიწევს, თუ სხვა ფირმას უნდა მივმართო?


10. ამსტერდამის ამბავიც არ დამვიწყნია. უბრალოდ, არ იყო ახალ წელს ადგილები.


11. ხშირად არ დავპოსტავ-მეთქი, მინდოდა დამეწერა, მაგრამ ამას ისედაც ვასრულებ. ასე რომ...


12. რიდერსაც დღეში ერთხელ გადავხედავ მხოლოდ.


13. ვინაიდან ცეკვის გაკვეთილები გვიცდება, გავიგებ ფლამენკოზე ასე გვიან მისვლა თუ შეიძლება. თუ არა, კვირაში ერთხელ ვივლი ფიტნესზე, რომელიც პირველ სართულზეა და just, უნამუსობაა გაცდენა :D


14. დღე-ღამის რიტმს დავარეგულირებ. წინა ზამთართან შედარებით უდიდესი წინსვლა მაქვს. ყველაზე გვიან 4-ზე ვიძინებ. წინა წელს დილის 9-ის ნახევრამდეც გამიქაჩავს. :D რა გაჭირვება მქონდა, ნეტა :D


15. ზემო პუნქტის სისრულეში მოსაყვანად ჩემი დის მიერ გამოგზავნილი ვალერიანის ტაბლეტები და ნაყენი ახალი მოტივაციაა. ამ ბოლო დროს ცოტაზე მეტად აღელვებული ვარ და ღამე ვდგები იმისთვის, რომ გადავამოწმო, ღუმელი გამოვრთე თუ არა. ეს შიშები წინა თვეში გამიმძაფრდა, როდესაც ერთმა მაცხოვრებელმა სანთელი დატოვა ანთებული და ხანძარი გააჩინა სახლში. :ქალისჭკუა:


16. ვეცდები, სახლში ყოფნისას მაქსიმუმ 2 ჭიქა ყავა დავლიო დღეში და ისიც საღამოს 6 საათამდე. სამსახურში მაქსიმუმ 3 და არავითარ შემთხვევაში ფილტრის ყავა.


17. აუცილებლად შევიცვლი პირად ექიმს. იმჰო, ტორმუზია.


18. თებერვალში გადავხედავ და დავწერ, დასახული მიზნების რამდენი პროცენტი შევასრულე


19. პ.ს. ადამიანებზე და ურთიერთობებზე არაფერს ვწერ. ეს თვე რეალურად კარიერას, ფინანსებს და უნის ეძღვნება.

მომეწყინა

მნიამ...
ბეეევრი შოკოლადი ვჭამე. ახლა სპაგეტი იხარშება. სახლში რაც მაქვს, ყველაფერს მუსრი უნდა გავავლო + მეათასედ ვუყურებ გრეის ანატომიის ძველ სერიებს.

დღეს ვიყავი იქ, სადაც ყველაზე ლოგიკური იყო ყოფნა. მერე იქვე მოვხვდი ცოტა ალოგიკურ სიტუაციაში. დაჟე, არ დავკონკრეტდები. არ ღირს... თუმცა, უნდა ვაღიარო, რომ საკუთარ თავზე უფრო გავბრაზდი: რამდენჯერ ვუთხარი უკვე, რომ ასეთ სიტუაციებს აარიდე თავი-მეთქი, მაგრამ ვინ გისმენს...

მერე ეტყობა შემცივდა და მთელი საღამოა სახსრები მტკივა. ესეც უცნაურად: მხოლოდ მაჯები და კოჭებთან. ეს ამბავი არის სერიიდან: "ყველაფერი ალოგიკური მე მემართება". Isn't it a little early??? რა დროს სახსრებია, ბიძაჩემო...

გუშინ ახალი ადგილი აღმოვაჩინე: რადიატორთან, სავარძელში, ლეპტოპით მუხლებზე. ასე წავიკითხე 277 პოსტი. :D ნუ, ყველა არა, რა თქმა უნდა, მაგრამ რიდერი და სინდისი დავაწყნარე.


cool... გრეიში სერია დაიწყო მარტოობაზე... :D ღმერთო, ჩამცხე ურო...



ესე იგი, ამ პოსტს ბოლომდე ვინც წაიკითხავს, მაპატიეთ, მაგრამ რა გაჭირვება გქონდათ? :s




მკითხველს ბლოგროლიდან, რომელიც ბეჯითად მიწერს მინუსებს თითქმის ყველა პოსტზე: უეჭველი ვიმსახურებ, "ხელი რომ არ აგიკანკალდება" ისეთი მინუსი დამიწერე. :D



p.s.1. დღეს ერთმა, რომელიც აგერ უკვე მეოთხედ მაინც გავიცანი, მაგრამ წინა სამჯერ, ეტყობა, მისთვის არასაკმარისად VIP სასტავში ვიყავი (არადა, ჩემი ექს-საახლობლო იგულისხმება... ღმერთო, რატომ არ გაიცინებ), მორიგი გაცნობისას მკითხა: აუ, შენ მგონი გიცნობ, არაო?!
ასეთი უშინაარსო ტიპი ვარ, მლიაჰ?


p.s.2. რომ არ გავაბუქო, საშუალოდ 30 მკითხველი მყავს. თითქმის ყველა უცხო და თავად ბლოგერია. ჩემი მეგობრების 90% პრადვინუტი, "ინტერნეტში მცხოვრები" საზოგადოებაა და ჩემს ბლოგს მარტო 2 კითხულობს, ისიც ალაგ-ალაგ...
ასეთი უინტერესო ვარ, მლიაჰ?!


p.s.3. ყველა პუნქტს ვასრულებ ბებერ, სწერვა, ჩაბერებულ და ბოღმა ბებოდ ჩამოყალიბებაში:

1. მყავს სამი ცხოველი, რომლებსაც სახელებით მივმართავ და ვუხსნი ხანდახან, რომ ნუ ღორობენ, 20 წუთის წინ ჩავუყარე საკვები.
2. ვიღვარძლები და სწერვულ პოსტებს ვწერ (ნუ, ამას ძალიან ხშირად ვაკეთებ, მაგრამ არა ასეთი მონდომებით)
3. პლედგადაფარებული რადიატორთან ვზივარ და სახსრების ტკივილს ვუჩივი.
4. სუუულ არავის არ ვუყვარვარ, თუ რაღაც.


WTF?!

სახე მძვრება, მგონი... გუშინ 2 საათი მეძინა და ყველაფერი ამის ბრალი ხომ არაა?!

:s



მაპატიეთ, უნდა დაგტოვოთ. ღამე მშვიდობისა, 30-ო :*

წინასაშობაო პოსტი

6 წელია ვუყურებ, როგორ აღნიშნავენ შობას კათოლიკე+ევანგელისტი ქრისტიანები. ვუყურებ, როგორ არის შობა "ყველა საჩუქრის ყიდვა მოვასწრო" მარათონი, როგორ ყიდიან ამ საჩუქრებს მერე იბეიში...

მერე ამ ტრადიციის ტრანსფორმირება მოვახდინე და ახალ წელს ვჩუქნიდი ახლობლებს საჩუქრებს. ნუ, ევროპელ ნაცნობებს, რა თქმა უნდა, შობამდე...

წელს მხოლოდ ერთი საჩუქარი ვიყიდე. მოგეხსენებათ, ცოტა რთული დროა და... :D

ჰო, სახლში გამოვაგზავნე კიდევ საჩუქარი, რომელიც ნახევრად ჩავიდა. იმედია, თითოეული საჩუქარი ზუსტად იმას შეხვდება, ვისთვისაც გამოვაგზავნე... ამის, როგორც წესი, მხოლოდ იმედი უნდა მქონდეს...

საშინლად, საშინლად მწყინს, ჩემს ნაჩუქარ ნივთს რომ გააჩუქებენ ხოლმე, ან სხვას უცვლიან... ვიცი, ზედმეტი ეგოიზმია: ამ საჩუქარს ახლა პატრონი ჰყავს და თავად გადაწყვეტს, რა უნდა უქნას მას... მაგრამ აი, ასე ეგოისტურად ვფიქრდები იმაზე, რამდენი ვიწვალე მე, რომ საერთოდ ამ საჩუქრის ფული მქონოდა და როგორ უფასური ყოფილა, რომ არც კი უხარიათ მისი მიღება... ნუ, ამაზე არ ვსაუბრობ იმ ადამიანებთან, არც ფასის ეტიკეტს ვტოვებ საჩუქრებზე... საქს... ჯასთ, მაინც ვერავინ მიხვდება, რომ მე ამ დროს შეიძლება.... na ja... გავატაროთ.


ისიც გავატაროთ, რომ ახალი წელი 4-5 სმს-ით მომილოცეს. ნაწილმა ჩემს მილოცვას უპასუხა ზრდილობიანად, ნაწილმა საერთოდ პასუხი არ მომწერა სმს-ზე... WHAT A FUCK, MAN? ისიც გავატაროთ, რომ ამ ამბავს საშინელი გულგრილობით შევხვდი. ალბათ, ყველაზე მეტად ეს უნდა მენერვიულებოდეს.

ბავშვობაში ყველაზე მეტად მარტო ყოფნის მეშინოდა. ოთახში არ ვჩერდებოდი მარტო... ახლა, უდიდესი სიმშვიდის რიტუალები მაქვს საკუთარ თავთან... მარტო სახლში (ნუ, 3 ცხოველი კიდევ :D )... ხანდახან ვპანიკდები და ვშიშობ, ისე არ შევეჩვიო, რომ მერე ვერ გადავეჩვიო-მეთქი... მაგრამ WHO CARES??? ესეც გავატაროთ.

ისიც გავატაროთ, რომ პირველში დუშიდან გამოსულს სმს დამხვდა, რომელზე პასუხის გაცემაც ოდესღაც ყველაზე მეტად გამიხარდებოდა... გამიხარდებოდა კი არა, უეჭველი ხმამაღლა ავკივლდებოდი სიხარულისგან და ახლა?! ახლა, ჯასთ, ნერვიულად და დისტანციურად გავეცი პასუხი იმაზე წინასწარ აფორიაქებით, რომ იგივეს ციკლში გამეორების დიიიიდ საშიშროებას ვუღებდი კარს. არ ვიცი ის 3 ცივი წინადადება თუ მივიდა ადრესატამდე, მაგრამ მგონი განმეორების საშიშროება აღარ მემუქრება. :)


რა გავაკეთე წინა წელს? რას გავაკეთებ წელს? ხზ... წინა წელს გამოცდებს თუ არ ჩავთვლით, არც არაფერი გამიკეთებია... წელს არა მგონია, ბევრი რამ შევმატო ჩემს მიღწევებს. იმას ვაკეთებ, რასაც ყველაზე მეტად ვერ ვიტან: დინებას მივყვები... არადა, როდის იყო ისეთი დრო, მე რომ დინებას მივყვებოდი და არა პირიქით??? გულწრფელად ვამბობ, რომ არ მახსოვს... :D

მე მგონი, იმისთვის დავიბადე, რომ მუდმივად რაღაც ვაპროტესტო. მერე ზემოდან ხელი შემიწყვეს დიქტატორულ/ტირანული ნიშნების მქონდე ძმით, საზოგადოებით, რომელშიც "ქალი ხარ და არ ხამს, ზატო აგერ ამ კაცისთვის ყველაფერი ხამს, იმიტომ რომ კაცია...",ურთიერთობებით, რომლებიც მხოლოდ მაშინ აეწყობა კარგად, თუკი ყველა წინასწარ დადგმულ როლს კარგად ითამაშებ. ვერაფერს ვიტყვი, მშვენივრად მომამარაგეს... ჰოდა, მეც სხვა რა საქმე მაქვს?! :D


თუმცა, ეს ისეთი ღამეა, წელიწადში ერთხელ მაინც რომ უნდა ეცადო, არ აპროტესტო... ჯასთ, გიხაროდეს... შობას საჩუქრები რად მინდა?! შობა საჩუქარი არაა?! :)


გილოცავთ ყველას, ვინც აღნიშნავს... მათ, ვინც არ აღნიშნავს, თავს შევადარებ საკუთარ თავს 25 დეკემბერს, როდესაც ღიმილით ვულოცავ ყველას "მათ შობას", იმიტომ, რომ ეს მათთვის მნიშვნელოვანი დღეა... ჰოდა, ასე ღიმილით მომილოცეთ... :)


დასასრულისთვის ერთი ანეკდოტი: ჩემს დას ერთ-ერთ სოც. ქსელზე ჩემმა ერთმა ზეგანათლებულმა მეზობელმა დაუკომენტა: ჯეოსტარს(თუ რაღაც ეგეთს) უყურეო? კახელის ნამღერი სად გაგონილაო?!... (ჩემი სიძეა კახელი და ის მეზობელი მეგრელი... ამ ორი კუთხის მარაზმში გადასული ერთმანეთის სახის აძრობა კი მოგეხსენებათ, განთქმულია... + მე და მაშასადამე, ჩემს დასაც დედა მეგრელი გვყავს. :D)... ხოდა, ჩემი და ისეთი ტიპია, ყველაფერზე უნდა ინერვიულოს და უეჭველი ვიცი, რომ ინერვიულებდა... არადა, ამ ტოტალურ DON'T KNOW HOW-ზე გულწრფელად უნდა გაგეღიმოს, თუ გულწრფელად უნდა აღშფოთდე, ჯერ არც მე ვიცი... კახელმა სიმღერა არ იცისო... ანეკდოტი არაა ახლა ეს? ...

დავულინკოთ ჩემს მეზობელს ეს ვიდეო, მის გა"ნათლებ"-აში ოდნავი "დღის შუქის" შეტანის მიზნით...




ესეც დავულინკოთ:

ახალი ბინადარი

დღეს ჩემს მღრღნელებს ახალი ბინადარი შეემატათ.


Teddyhamster...
ქალბატონს სახელი ვერ მოვუფიქრე ჯერ...




პ.ს. ვირთხის წელში ვარ დაბადებული და ვირთხა ტყუპი ვირთხებს შორის ვირთხააო, ბავშვობაში წავიკითხე. ამ ფაქტს ფრიად მტკივნეულად შევხვდი მაშინ. :D

ანუ, როგორც უკვე ბევრჯერ მითქვამს, არის ამ ყველაფერში კანონზომიერება ...



Update:
სესილია(სესი) დავარქვი :D

December Beauty Products

1. Alverde- Augen make-up Entferner



საშინელებაა. თვალებს ისე მწვავს, რომ დაწითლებული მაქვს ხოლმე გაწმენდის შემდეგ. არც ისე კარგად აშორებს ტუშს. 5 ევრომდე ღირდა და ვთვლი, რომ წყალში გადაყრილი ფული იყო. ახალი უნდა ვიყიდო მაინც.

საერთო ჯამში, შეფასება: 0/5


2. Yves Rocher- ჰიგიენური პომადა ნუშის ზეთით.



შეფასება: 5/5.

ერთ-ერთი ტუჩის საცხია,რომელსაც პერიოდულად ვხმარობ. ფასიც საკმაოდ ხელმისაწვდომია. ყოველ შემთხვევაში, გერმანიაში 1,50 ევრო ღირს. თბილისში იმხელა ფასი ედო, სიცილი წამსკდა მაღაზიაში. მე აქ ძირითადად, online-shop-იდან ვუკვეთავ. გაწევრიანებულიც ვარ და ამიტომ, ხშირად მაქვს ფასდაკლებები. თუმცა, უნდა ვაღიარო, რომ მხოლოდ რამდენიმე პროდუქტს ვხმარობ მუდმივად. ჩემი ლეიბლი არაა ივ-როშე. სახის კანის მოვლის საშუალებებიდან თითქმის ყველა ვცადე, მაგრამ არცერთი მომიხდა. რასაც შემდეგი მაგალითიც ამტკიცებს:

3. Yves-Rocher- Cure Solutions.



შეფასება: 0/5

კიდევ კარგი, ტესტერი იყო. საჩუქრად მოყვა შეკვეთას. წესით, ჩემი სახე უნდა გამოეცოცხლებინა. შედეგად ისე დამაყარა, რომ დაფოთლილი დავდიოდი, სანამ მივხვდი, რომ უნდა დამენებებინა თავი და ჩემი ძველი კრემი მეხმარა ისევ.

4. Yves- Rocher- Handcreme




შეფასება: 5/5

4 წელია ამ ხელის კრემს ვხმარობ. ყველანაირად კმაყოფილი ვარ. საერთოდ, არ მაქვს უხეში ხელის კანი, მაგრამ კრემი მაინც აუცილებლად მჭირდება. ბევრი ვცადე აქამდე და უკვე კარგა ხანია, მხოლოდ ამ კრემს ვწყალობ. ფასიც (ასე 2 ევრომდე) ხელსაყრელია ჩემთვის, გამაღიზიანებელი სუნიც არ აქვს.

5. Yves Rocher- Nagellack-Duo.


ეს პროდუქტი თვის აღმოჩენა იყო. აქამდე ლაქს თითქმის ყოველდღე ვისვამდი თავიდან. ახლა ჯერ ფოტოზე შედარებით თეთრად რომ ჩანს, იმას ვისვამ, შემდეგ ლაქს და ბოლოს გამჭვირვალეს, რომ იბზინოს ლაქმა. ძალიან კარგი ეფექტი აქვს. ლაქიც რამდენიმე დღე ძლებს აქერცვლის გარეშე. ვერ ვიტან, ნახევრად აქერცლილი ფრჩხილებით რომ დადიან. :puke:

პროდუქტის ფასი: ასე 3-4 ევრო, ოღონდ ფასდაკლებით.

შეფასება: 5/5


სულ ეს იყო... მეტი ვერაფერი შევიძინე, ცოტა მომჭირნედ ყოფნის თვე მქონდა.



ჰო, კიდევ ვიყიდე 2 საყურე დავანდაზე. ეს არის online-მაღაზია, სადაც ძირითადად, ხელნაკეთი ნივთები იყიდება. უმრავლესობა მათგანი უნიკალურია. მასიურ წარმოებებს ვინც გაურბის, ძალიან კმაყოფილი დარჩება ამ საიტით. მე ფასდაკლების დროს ვიყიდე ორივე საყურე :





იხ. დიზაინერის ლინკი

შეფასება: მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან მომწონს, ფასიც (5.51 ევრო) თავისი გამოგზავნით ძაიან იაფია, მაინც 4/5, რადგან ოდნავ ოოოდნავ არამკვეთრია და რატომღაც ნუბურად ხელით ნახატს ველოდი. :D


ესეც მეორე:

იხ. ლინკი


ძალიან საყვარელია. ზომაც მოცემული იყო, მაგრამ მე რატომღაც უფრო დიდს ველოდი. თან გადარიცხვა დამიგვიანდა და მაინც უპრობლემოდ ჩაიარა ყველაფერმა. ფასი 6.90 € .

შეფასება: 4/5, რადგან ერთი საყურე კარგად არ მაგრდება იმ სარჭით, რომელიც მოყვა და ჩემი სხვა საყურის სარჭს ვხმარობ.



სულ ეს იყო... :) იმედია, იანვარში უფრო მეტ რამეს ვიყიდი, რამდენიმე უკვე არჩეული მაქვს, მხოლოდ ფინანსურ მდგომარეობას გააჩნია. :D

We're 1 year old

წინასაახალწლო აგონიასა და შეჯამებებს რომ გადავახტეთ,


1 წელია მყავს...

my most beautiful boys...












p.s. სვითის გაკეთებული ვიდეო რომ არ დავდო, სინდისი არ მომასვენებს...





გილოცავთ :*


პ.ს. ფოტოებზე რა მიბრტყელებული სახე მაქვს, გული მიმდის :D
და უკანა ხედზე ჩანს ჩემი დიშვილისთვის ნაყიდი ზამთრის თბილი ფეხსაცმელი. :D
სადმე სვაგან დამედო :D

Ach so...

ბეჭედს ისე ვიტრიალებ, რომ მისგან ამოცვენილი პატარა თვლებისგან შექმნილი ღრმულები არ გამოჩნდეს. არადა ვერცხლის ბეჭედია. საერთოდ მიყვარს ვერცხლი. შევეჩვიე ჯერ კიდევ ადრინდელი ბავშვობიდან და იმიტომ...

ანუ იმის თქმა მინდა, რომ ადამიანი ისეა მოწყობილი, რომ რაღაცას რომ შეეჩვევა და შეუყვარდება, მერე გადაჩვევა უჭირს.

თუმცა ეს რა შუაშია, არვიცი.

საახალწლოდ განათებული ქუჩებში ბოდიალის შემდეგ მაინც იმედი მაქვს, რომ ტრანსპორტი გამოივლის. და იმედი მაქვს,რომ ეს ტრანსპორტი ავტობუსი იქნება. ის, რომელიც დაუზარელად ამიყვანს ჩემს ქუჩაზე. ასეც ხდება. მე მუდამ მძღოლის გვერდით მიყვარს ჯდომა. არადა დედაჩემი სულ მაფრთხილებდა ტრანსპორტში წინ და უკან არ ჩაჯდე. ნუ დედაჩემი რათქმაუნდა იმ შემთხვევას განიხილავდა, რომ ავარიის დროს მე უნდა გადავრჩენილიყავი. მაგრამ არ მიყვარს შუაში ჯდომა. ან წინ ან უკან. შუაში ყოველთვის ყველაზე მეტი ადამიანია და ეს მე არ მსიამოვნებს. უფრო სწორად ის არ მსიამოვნებს, როდესაც ვიღაც მეხება. შეიძლება ეს არის ახლობელი, ამაზე არ ვამბობ. მე ვამბობ იმაზე, რომ სრულიად უცხო ადამიანი როდესაც მეხება, თავს საშინლად არაკომფორტულად ვგრძნობ.

თუმცა ესეც რა შუაშია, არვიცი.

ვიყურები ფანჯრიდან, ვუყურებ გაჩახჩახებულ ქუჩას და მაინც რაღაც ისე არ არის. მე ჯერ კიდევ პოსტ–კომუნისტური ქვეყნის შვილი ვარ და მშურს იმ ქვეყნების, რომლებიც მაშინაც გაჩახჩახებულია, როდესაც ახალი წელი არ ახლოვდება.

მე თბილისში ვარ.

ოცნებებს დავემშვიდობე.

იყო დრო, როდესაც გერმანიის გარდა ოცნება არ მქონდა. ყველაფერს ვაკეთებდი იმისთვის, რომ გერმანიაში წავსულიყავი და კარგი განათლება მიმეღო იქ.

მენახა ჩემი ერთ–ერთი საოცნებო ქალაქი მიუნჰენი.

როდესაც სიტყვა "მიუნჰენი" უნდა წარმოთქვათ, "ჰ" სივრცეში უნდა გაჭედოთ. გაკვანძოთ. ენა უნდა მოკლაკნოთ. ისე, რომ ამ სიტყვის წარმოთქმისას ეს ბგერა "ჰ"–სა და "ხ"–ს შორის მოახვედროთ.

ხოდა იმას ვამბობდი, რომ მაშინ არც სამსახური მქონდა და არც იმაზე ვფიქრობდი, თუ გერმანულის სწავლას ოდესმე თავს დავანებებდი.

Die deutsche Sprache machte mir Spass...

aber jetzt bin ich wieder hier..

in meiner Hauptstadt...

ეს ფრაზები თუ ვერ გაიგეთ,არაუშავს.

ქრისტინე გაიგებს რაც მთავარია. და თუ ქრისტინე გაიგებს, მაშინ ამ ბლოგში მუდმივად შემომსვლელიც გაიგებს. მთავარია ამ ბლოგში შემოსვლისას ქრისტინესი გესმოდეთ და ენას მნიშვნელობა არ აქვს. ისევე, როგორც ტერიტორიულ საზღვარს.

რომ დამპატიჟა, ვფიქრობდი რაზე დამეწერა. მინდოდა რაღაც საერთო, ოქროს შუალედური ხაზი გამევლო, მაგრამ ისე, რომ არც ჩემი სტილისთვის მეღალატა და არც კიტოს ბლოგისთვის ყოფილიყო რაიმე მიუღებელი.

კიტო ვინაა???

მე ყველა "ქრისტინე"–ს "კიტო"–ს ვეძახი.

რატომ??

იმიტომ, რომ ეგრეა.

და მორჩა.

მაგრამ ესეც არ ვიცი რა შუაშია.

ამ ბლოგში რაღაც ხდება ხოლმე მუდამ.

ხან უკმაყოფილოა, ან გამოცდებს აბარებს და უხარია.

საბოლოო ჯამში "ჩვენთან" არის.

ამას წინათ სამსახურში პირსინგ–სვირინგიანი და თმებგადაპარსული გოგო შემოვიდა და ხალხმა ისე შეხედა, თითქოს საგიჟეთიდან გამოქცეული იყო.

შემდეგ 1 ჰომოსექსუალისტთა წყვილი, რომელთაგან ერთ–ერთი თურმე ცნობილი ჰომოსექსუალისტი ყოფილა და ჩემთან ურთიერთობის შემდეგ როდესაც გავიდა, დაცვამ ისეთი რეპლიკების სროლა დაიწყო ამ ადამიანის წინააღმდეგ, რომ ამ დაცვის ბიჭზე გული ამიცრუვდა.

მერე რამდენიმე დღის განმავლობაში ხმამაღლა ვუმტკიცებდი, რომ ყველას თავისი ცხოვრება აქვს. რომ ვერ გაიგო, ჩემი ტონი ხმამაღალიდან აგრესიულში გადაიზარდა. შედეგი – მგონი ნული. at least ის მაინც ვიცი, რომ მინუს უსასრულობიდან ნულამდე ამოვიდა.

ხო ჩვენ აშკარად ისევ საბჭოთა აზროვნების ტრადიციების მიმდევარი ერი ვართ. მუდმივად სტაგნაციას განვიცდით და არასოდეს დამთავრდება ასეთი მდგომარეობა.

რა შუაში იყო.

იმ დღეს ისევ მომინდა უცხო ადამიანს ჩავხუტებოდი. ამჯერად ეს უცხო ადამიანი ქუჩაში მოსიარულე საკმაოდ მოხუცებული მამაკაცი იყო, რომელმაც მკითხა რომელი საათიაო.

მერე ისევ მომერიდა და გზას გავუყევი. ჩუმად ვფიქრობდი ჩემთვის, რა აზრი აქვს დროის ცოდნას, თუ მაინც არავინ გელოდება და არც სადმე გეჩქარება?!

მინდა ბევრი დავწერო ამ ბლოგში. მაგრამ ვნერვიულობმეთქი. კიტოსაც ვუთხარი მეშინია შენს ბლოგში დაწერისმეთქი. ეს ისეთი გრძნობაა 6 წლის ბავშვი წერას რომ სწავლობს და პირველი მონახაზის გაკეთების რომ ეშინია.

ვირტუალურად მენატრები.

რეალურად კი მინდა, რომ თბილისში იყო.

და მართლა რომ ჩამოსვლას რომ დააპირებ, ეს სიმღერა მიუძღვენი გერმანიას.

ეს კი ჩემი პოსტი იყო...

თუ მიხვდება ვინმე ვინ დავწერე და ვინ ვიყავი შენი სტუმარი...

Books... Books

დიახ, მე ვარ ის ადამიანი, რომელიც იწერს წაკითხული წიგნების სათაურებს რვეულებში. რატომ?! წარმოდგენა არ მაქვს.
ჰო, კიდევ ვიწერ ციტატებსაც. :D რიავიც, რატომ. ასე მინდა და იმიტომ.


ჰოოდა, დღეს განვიხილავ, რაში დავხარჯე უძვირფასესი დრო 2009-ში.
(წითლად მონიშნული სათაურები უეჭველად მიუთითებენ დაკარგული დროის მიერ გამოწვეულ მწუხარებაზე. :D)

1. Eric-Emmanuel Schmitt- Das Kind von Noah.
   წინა წლის საახალწლო საჩუქარი იყო ჩემი თავისთვის. 1 დღეში წავიკითხე. საკმაოდ სევდიანი ისტორიაა მეორე მსოფლიო ომის დროსა და პატარა ებრაელ ბიჭზე.


2. Virginia Woolf- Mrs. Dalloway.
   ნუ, ვირჯინიას წარდგენა არ სჭირდება, ვგონებ. თუმცა, ინგლისურად რომ ვთქვა, U have to be in the mood to read it. სხვა განწყობას ითხოვს საერთოდ.
   


3. Antony Burgess- მექანიკური ფორთოხალი.
   ამ წიგნის წაკითხვის შემდეგ დავწერე ბლოგზე პოსტი: ფორთოხლები და მექანიკები


4. Jane Austen- Emma
   რა დამთხვევაა: პარალელურ რეჟიმში "ემმა"-ს ვუყურებ ზუსტად. საერთოდ, ეს 3 დღეა Austen-ის რომანების ეკრანიზაციებს შევუჩნდი და აღარ ვეშვები. ჩაის ჭიქა უნდა დაიჭირო ხელში და გემრიელად მოკალათებულმა იკითხო. მითუმეტეს, თუ მანამდე კერუაკს ან ვულფს კითხულობდი. :D
   


5. Jack Kerouac- The Subterraneans
   ჩემი პირველი ბიტ-რომანი. პოსტიც დავწერე ამაზე ჭეშმარიტად კაიფში უნდა იყო, რომ მიყვე წიგნს. :D მაგრამ მთელი მარილიც ამაშია.


6. Frédéric Beigbeder- რომანტიული ეგოისტი
   ყველაზე რომანტიული ცინიკოსი. მიყვარს ეს კაცი და ჰა :D გაბუტულ ბავშვს ჰგავს, ყურადღება რომ აკლია და იმით ცდილობს თავი დაამახსოვროს სტუმარს, რომ ჩაიში ჩაუფურთხებს. :D სადღაც მეორე რომანში აქვს კარგად ახსნილი, რატომ გვინდა ყველას ხელოვანობა.
   


7. J.D.Salinger- Franny and Zooey
   გემრიელია. ერთ ადამიანს მაგონებს ძალიან. ბევრიც ვეხვეწე, წაიკითხე-მეთქი, მაგრამ არაო და ... :) მმმ... ძალიან გემრიელი მოთხრობაა. გადავიკითხავდი ახლა.
   


8. Haruki Murakami- Tony Takitani
   
   

და

9. Haruki Murakami- Afterdark
   ჰმმ.. უნდა ვაღიარო, წყალში გადაყრილი დრო იყო. ან მისი სუსტი ნამუშევრები შემხვდა... ან მე ვერ ჩავწვდი მათ აზრს... საერთოდ არაა ჩემი...


10. Jane Austen- Pride and Prejudice
    ზემოთ დავწერე უკვე ჯეინზე. აღარ გავმეორდები. თუმცა ემმაზე მეტად ეს რომანი მომეწონა.
    


11. Allan & Barbara Pease- Die kalte Schulter und der warme Händedruck
    ბესტსელერი ფსიქოლოგების ნამუშევარი ბოდილენგვიჯზე. პოსტში "დამაკოპირე" მქონდა გამახვილებული ყურადღება ერთ-ერთ თავზე ამ წიგნიდან. ბევრი საინტერესო რამე გავიგე ისე...
    


12. Jack Kerouac-On the Road.
    უდავოდ წლის წიგნია. დაბადების დღეზე მაჩუქეს. ინგლისურად ვკითხულობდი და ცოტა გამიგრძელდა კითხვა, მაგრამ კერუაკი მართლა ორიგინალში უნდა წაიკითხო. გერმანული თარგმანი მითუმეტეს, საკმაოდ რთული და მშრალია.
    მმმ... ცდუნებას ვერ გავუძლებ და დავაკოპირებ რამდენიმე Quote-ს:
    
    -"The only people for me are the mad ones, the ones mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing but burn, burn, burn like fabulous roman candles exploding like spiders across the stars and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes 'Awww!"
    
    -"Some other time I'll come by here", I said, and she said, "Any time, kid" :)
    
    -"I pictured myself in a Denver bar that night, with all the gang, and in their eyes I would be strange and ragged like the Prophet who has walked across the land to bring the dark Word, and the only Word I had was 'Wow!'"
    
    -"We lay on our backs, looking at the ceiling and wondering what God had wrought when He made life so sad" . (my fav...)
    
    - "When a man dies he undergoes a mutation in his brain that we know nothing about now but which will be very clear someday if scientists get on the ball. The bastards right now are only interested in seeing if they can blow up the world."
    
    


13. Jodi Picoult- My sister's keeper
    იმდენად გამიცრუვდა იმედი ამ წიგნის წაკითვისას, რომ გინებიანი და ფურთხებიანი პოსტიც დავწერე ამაზე.


14. Frédéric Beigbeder- Windows on the world
    11 სექტემბრის მოვლენებზე აგებული წიგნია. ორმაგი თამაშივითაა. ავტორის ისტორია ცალკე ჩანს და იმ პერსონაჟებისაც, რომლებიც შენობაში იმყოფებოდნენ შეჯახებისას. არც ისე ცინიკური იყო, რაც მომეწონა რაღაცნაირად. არ მიყვარს მწერლები, რომლებიც ყველგან, ყველაფერზე ცინიკურად რეაგირებენ. არ მგონია, იმიჯი უფრო მნიშვნელოვანი იყოს, ვიდრე ის, რის თქმასაც გულწრფელად ცდილობ. ბურჭულაძესთან online-შეხვედრა რომ იყო გუშინ, საშინლად გამაღიზიანა მისმა კომენტარებმა. მართალია, უნდა სკანდალურობა და ქართულ რეალობაში გამოსდის კიდეც. მსოფლიოში არის მოთხოვნა სკანდალზე და მიწოდებაც, თავის მხრივ, არ იგვიანებს, მაგრამ არ მგონია, პალანიკს ან ბეგბედერს "თქვე ბანძებო, რა გესმით" ტონით ელაპარაკათ წიგნის პრეზენტაციებზე. იდეაში, თუ ასე ფიქრობს ავტორი და წერს წიგნს, რომელსაც ეს ბანძები წაიკითხავენ, წესით თავი უნდა ეცოდებოდეს, კაკ მინიმუმ... ვის სწირავს დიად ნიჭს :D OMG, OMG... არადა, მომწონს მისი ორივე წიგნი, რომელიც წამიკითხავს... ბ-ნო ზაზა, შეგეხებით რაააა.... :D (პ.ს. მისი კომენტარი კი მიხვდებით, სად შეხებაზეც დამრთავდა ნებას... OMFG again :D)
    


15. ზ.გამსახურდია- ვეფხისტყაოსნის სახისმეტყველება
    სკოლაში ამ ნაშრომის მიხედვით აგვიხსნა რამდენიმე თავი თამრიკო კობერიძემ. მიუხედავად იმისა, რომ პირად ურთიერთობაში პრობლემები გვქონდა, ვთვლი, რომ ქართულის ძალიან, ძალიან კარგი მასწავლებელია. საკმაოდ საინტერესო ნაშრომია. მე ისედაც და ასედაც ძალიან მიყვარს ეს პოემა და არა იმიტომ, რომ "უნდა მიყვარდეს". სიამოვნებით გადავიკითხავდი აქ რომ მქონდეს ჩემი "დამუშავებული წიგნი". მოკლედ, ვისაც უყვარს ვეფხისტყაოსანი, ვურჩევდი წაკითხვას.
    


16. Chuck Palahniuk-Die Kolonie
    მიყვარს პალანიკი, მაგრამ უნდა ვაღიარო, ხანდახან ნამეტანი მოსდის. :D ნუ, ეს ჩემი გადასახედიდან. :D არის თემები, რომლებზეც სიამოვნებით არ ვფიქრდები. პრინციპში, პალანიკიც სწორედ მსგავს თემებზე ურტყამს და მომზადებული უნდა შევხვედროდი, მაგრამ რიავიც... სწორი ნაწლავის და მისი შიგთავსის აუზის ზედაპირზე ცურვის შესახებ ნაკლები სიამოვნებით ვკითხულობ რატომღაც.
    


17. გოდერძი ჩოხელი- თევზის წერილები
    რა დავწერო ამაზე?! არის წიგნები, რომლებიც მხოლოდ ვიწრო გეოგრაფიულ არეალში მოიპოვებენ მნიშვნელობას. როგორც დუმბაძეს ვერ ჩაწვდები ბოლომდე რუსულად, ისე ვერ გაიგებ ჩოხელს სხვა ენაზე. უსევდიანესია და ძალიან მომეწონა. მთებში მინდება ხოლმე... უფრო სწორად, მთებში ხარ მაგ დროს.თუმცა, არა რომელიმე ქვეყნის მთებში, არამედ აუცილებლად ფშავის, გუდამაყრის, ხევსურეთის, საქართველოს მთებში. მსოფლიო ლიტერატურული საგანძურისთვის შეიძლება სულაც არ იყოს მნიშვნელოვანი ჩოხელი, მაგრამ ჩვენთვის ხომ ძალიან შინაურია?! ჰოდა, fuck კრიტიკა... გემრიელად წაიკითხეთ.
    


18. აკა მორჩილაძე- ქაღალდის გემი
    სტუმრად ვიყავი და ვინაიდან, აქ იშვიათობაა ქართული წიგნი, მაინც წამოვიღე. 1 დღეში გადავხედე.
    ჯერ უნდა აღვნიშნო, რომ სულაკაურის გამოცემას აკინძვასთან დაკავშირებით ძალიან დიდი პრობლემა აქვს. უკვე მერამდენედ შემხვდა შეცდომით აკინძული წიგნი. ვერ ვიტან უპასუხისმგებლოდ გაკეთებულ საქმეს ფასს რომ ადებენ. გერმანელებს აქვთ კარგი სიტყვა:Kundenverarsche, ანუ მყიდველის დაგოიმება და ვთვლი, რომ ზედგამოჭრილი ტერმინია ამ გამოცემასთან დაკავშირებით. ძალიან მიკვირს, ხალხს რატომ არ აწუხებს ეს მოვლენა?! ერთი პატარა ბოიკოტი და იქნებ, გაანძრიონ უკანალი და თანმიმდევრობით დათვლა ისწავლონ.
    რაც შეეხება თავად წიგნს, na ja...
    ეს "მე კაი ბიჭი არ ვარ, მაგრამ მყავს ერთი მეგობარი კაი ბიჭი" იმდენჯერ არის გამეორებული წიგნში, რომ ბოლოს უკვე გულისრევის შეგრძნებას იწვევს. თან ეს რომანტიზმი (თუნდაც ცინიკური) და "ვაიმე, კაი ბიჭი ბოლოს ნახავს გოგოს (ეს გოგო, როგორც წესი, ბოზია ხოლმე რომანებში :D ), რომელიც შეუყვარდება, რომლის გამოც გადაწყვეტს ყველაფერს მიაფურთხოს და უკეთესი ადამიანი გახდეს და უწი პუწი რამანწიკა" არ მობეზრდა ხალხს?! მსგავსი BULLSHIT does NOT happen! დაიმახსოვრეთ :D ამოვიდა ყელში რა...


19. Jack Kerouac- Dr. Sax
    დღეს ან ხვალ დავამთავრებ. უნდა ვაღიარო, დიდად არ აღვფრთოვანებულვარ. საშინლად რთული თარგმანია. ისევ ორიგინალში წაკითხვა მერჩივნა. სხვისი არ ვიცი, მაგრამ მე ძალიან მძაბავს ცუდი თარგმანები. რამდენადაც მახსოვს ჯეკის პირველი რომანია, რომელიც კარგა ხანს ცენზურის გამო არ იბეჭდებოდა. რა აქვს საცენზურო, ვერ ვხვდები ოღონდ. საკუთარი ბავშვობის შიშებსა და მონსტრებს და მათგან მიყენებულ სტრესს ამუშავებს პატიოსნად. :D
    

ჰოდა, წელს სულ ეს იყო... :)

მიეცით ნიჭსა გზა ფართო

თუ როგორაა ეგა?!


ნიჭის რა ვიცი და ცოტა საახალწლო განწყობის შექმნა მინდოდა ჩემს 10კვ.-ში. ნაძვის ხეს არ ვიყიდდი პრინციპულად... ხელოვნურსაც ვერ ვიყიდდი და ვერც დავტევდი ამ ოთახში.

რა წყალს მივცე თავი-მეთქი, ვფიქრობდი და ბოლოს ასეთი რამ გამოვიდა
:D



p.s. არეულობას ნუ შეიმჩნევთ. ჩემი დიასახლისური ნიჭის კვალობაზე ფრიად მილაგებულია ოთახი :D

Stasi ინ და ჰაუს :D

ნამეტანი ბევრი "ცხვირი" მოხვდება ამ ბლოგს, გული მიგრძნობს.... უადგილო ცხვირი :D

საკუთარ თავს ვაკვირდები, რამდენად შევძლებ გულახდილი ვიყო... ძველებურად ვიყო...

კიდევ მაინტერესებს, მე რომ გადავყროდი ბლოგს, სადაც ძააალიან ბევრი ეწერებოდა ჩემზე, რას ვიზამდი, რას ვიფიქრებდი... :)

OMG :D

ხზ!


ჰოდა, სანამ მივაგენი ასეთ ბლოგს და სანამ მოაგნეს ჩემს ბლოგს, დღეს Hula-Hoop-ზე დავწერ.
:D

მგონი, სრული 1 წელია, რაც შევიძინე. ჩემამდე დოდკამ იყიდა, მაგრამ მერე იყო "პრე- და პოსტვილი" პერიოდი და მგონი, არ ატრიალებს ჯერ.
დღეში 10 წუთი ვატრიალებ. თან სხვა ზომებსაც ვიღებ წონის დასაგდებად. ამაზე ადრე უკვე დავწერე პოსტი.
ყველაზე დიდი პლიუსი იმაში მდგომარეობს, რომ მთელი კვების სისტემა დავაყენე ყირაზე, მაგრამ შიმშილის გრძნობა არ მაწუხებს. უბრალოდ, ამოვიღე რაციონიდან პური და ცომეული, შაქარი, სპაგეტი და პიცა, ტკბილეულიც გარკვეულწილად. თუმცა, თუ ათასში ერთხელ რომელიმე ძალიან მომინდა, უარს არ ვეუბნები საკუთარ თავს.
ტკბილეულის გარეშე ჩემი არსებობა წარმოუდგენელია. ოდნავი ნერვიულობა და მზად ვარ მთელი მარაგი გამოვცალო, ამიტომ აღარ ვყიდულობ ბევრს. რაც არ მაქვს, როგორ შევჭამ?! :D
ადრე უშაქრო ჩაისა და ყავის დალევა მეჩვენებოდა სასჯელად, ახლა შაქარი რომ ჩამიყარონ რომელიმეში, შეიძლება ცუდად გავხდე. ასე რომ, მართლა მიჩვევაა ბევრი რამ.

თუმცა ჰულა-ჰუპს სხვა რამეს ვუმადლი. კერძოდ, შეიძლება გახდეს ქალი, მაგრამ წელი მაინც არ ჰქონდეს გამოყვანილი. იყო დრო, ერთ-ერთ პლიუსად ვთვლიდი საკუთარ გამოყვანილ წელს.... მერე იყო დროც, როდესაც არ მახსოვდა, თუ ოდესმე წელი,როგორც ასეთი, მქონდა. :D
ჰოდა, "ქებაი და დიდებაი" ჰულა-ჰუპს....
ან "ვიყიდე ჰულა-ჰუპი და მოვიგე კიარადა, დავიბრუნე გამოყვანილი წელი". :D
ან, უბრალოდ, თითქმის ისეთივე წელი მაქვს, როგორიც მქონდა.... თითქმის. ეს შრამი რომ არ მიგდებდეს მთელს ჯაფას წყალში.... რა თქმა უნდა, კიდევ უნდა ვატრიალო ბეჯითად ზემოთხსენებული რგოლი, მაგრამ შედეგი სახეზეა, თან დროში განგრძობითი მოვლენა აღმოჩნდა ასე მიღწეული შედეგი. ქრეშ-დიეტების და yo-yo ეფექტის არსებობა მიეცა ღრმა წარსულს. :D


რაც შეეხება თავად ჰულა-ჰუპს და მის გამოყენებას:
1. აუცილებლად შეიძინეთ რკინის ბურთულებიანი რგოლი. პლასტმასის ბურთულებიანს თითქმის არანაირი ეფექტი არ აქვს.
2. ეცადეთ მართლა ყოველდღე ატრიალოთ. მე მაგალითად, ფილმის ყურებისას ვატრიალებ, ან კიდევ youtube-ზე რომელიმე ვიდეოს ვრთავ და 10 წუთი ისე გადის ხოლმე, ვერც ვხვდები.
3. საკუთარი თავის მტრები თუ არ ხართ, ნუ ატრიალებთ რგოლს ციკლის პირველ და მეორე დღეს. ისედაც არაა მთლად უმტკივნეულო პროცესი და მითუმეტეს ციკლის ისეთ დღეებში, როდესაც ზოგი ქალი სუნებზეც კი რეაგირებს, ზედმეტი გამაღიზიანებლის დამატება, უგუნურობა იქნება. მე მსგავსი რამე აზრადაც არ მომსვლია. Na, Gott sei Dank. :D
4. თავიდან აუცილებლად ჩაიცვით სქელი ტანსაცმელი. მე საკმაოდ დიდი სისხლჩაქცევები მქონდა, კარგად მიბეგვილს ვგავდი. მერე ნელ-ნელა შევეჩვიე და ახლა მაისურის გარეშეც რომ ვატრიალო, არ მილურჯდება გვერდები. :D თუმცა თეძოებზე მაინც ვერ ვატრიალებ, სქელ ზედაშიც კი, მენჯის ძვლებთან საკმაოდ მტკივნეულია.




ჰოდა, ამ გახსენებაზე, წავალ დავატრიალებ ცოტა ხანს.
:D


See ya soon :)

ჩვენ, სოციოფობები საქართველოსი

გრძელი პოსტია და მორალურად მოემზადეთ. :D

გუშინწინ სტუმრები მყავდა. საუბარი ჩამოვარდა Facebook-ზე და სხვა სოციალურ ქსელებზე. ჩემთვის ფაქტიურად წარმოუდგენელია ადამიანმა არ იცოდეს ბლოგის, ტვიტერის და ფორუმების არსებობის შესახებ. მესმის, როდესაც არგუმენტად მოჰყავთ ის, რომ პირადი ცხოვრების აფიშირება არ უნდათ. თუმცა, დოზას ყველა თავად წყვეტს ამ შემთხვევაში და ეს არ მგონია პრობლემა იყოს. თუკი რომელიმე ორგანიზაცია არ ეკიდება სერიზოულად ინტერნეტ-აქტივობას, მე უბრალოდ ვურჩევდი, სასწრაფოდ შეცვალოს PR-მენეჯერი და გადახედოს მარკეტინგის განყოფილებას. დღეს ინტერნეტზე უარის თქმა არის ყველაზე დიდი სისულელე, რაც შეიძლება ამა თუ იმ ორგანიზაციას მოუვიდეს თავში.

თუმცა, როცა საქმე ჩვეულებრივ ადამიანებზე მიდის, ეს ცნება ალბათ არ უნდა განვაზოგადოთ, მაგრამ ამ შემთხვევაშიც დიდი სისულელეა, WWW-ს თითქმის უსაზღვრო შესაძლებლობები მხოლოდ მაილით შემოფარგლო.

აი, ამ თემებზე ვსაუბრობდით და ერთ-ერთმა ასეთი რამე თქვა:"სოციალური ქსელებით იმდენ რამეს ეკარგება მნიშვნელობა და ფასი ცხოვრებაში, რომ მე მირჩევნია ის ფასეულობები შევინარჩუნო და მქონდეს. მირჩევნია, პირადად შევხვდე რომელიმე მეგობარს და სულაც რაიმე სისულელეზე ვიჭორავო, ვიდრე online-მქონდეს ვინმესთან კონტაქტიო."

ჰმმ... სიმართლე რომ ვთქვა, ვერ გავიგე, რატომ უნდა შემილახოს რაიმე ფასეულობა ნეტმა. რატომ სჯობს სადღაც უნივერსიტეტში გაცნობილი მეგობარი ნეტში გაცნობილს. რატომ სჯობს, საშუალო სტატისტიკურ ადამიანთან საშუალო სტატისტიკურად გავატარო დრო აუცილებლად რეალში, როცა ამ დროს ნეტში შეიძლება ბევრად უკეთესი საქმე ვაკეთო, ან ბევრად უფრო გავერთო ვინმესთან კონტაქტით და თუნდაც, სისულელეებზე ჭორაობით.

როგორ შევიძინე მეგობრები?
ბავშვობის მეგობრები გავიცანი უბანში, სადაც მომიწია აფხაზეთის ომის შემდეგ გადასახლება. მათ გარდა ირგვლივ არავინ იყო, ერთად ვთამაშობდით, ერთმანეთს შევეჩიეთ. მიუხედავად იმისა, რომ ახლა ბევრი არაფერი გვაქვს საერთო, ისევე მიყვარს, როგორც შეიძლება ბიძაშვილი ან მამიდაშვილი გიყვარდეს, რომელსაც მთელი ცხოვრებაა იცნობ.

სკოლის მეგობრებიც ასე გავიცანი. გადავედი კომაროვში და იქ დამხვდნენ სხვა ბავშვებიც, რომელთანაც შეიძლება ბევრი საერთო არაფერი მქონდა, მათემატიკის ცოდნის გარდა(ესეც სადავოა), მაგრამ მივეჩვიეთ ერთმანეთს. მერე ერთად ჩავაბარეთ. უნივერსიტეტშიც დაგვემატა რამდენიმე ჯგუფელი.

წამოვედი გერმანიაში და აქ დამეგობრება ხდებოდა ძირითადად იმ სქემის მიხედვით, რომ ქართველები ვიყავით, ერთნაირად გვენატრებოდა სახლი, ერთნაირი პრობლემები გვქონდა უცხოეთში. მაშინ მეგონა, რომ ბევრი საერთოც გვქონდა. წესით ისევე უნდა შევჩვეოდი მათ, როგორც ბავშვობის და სკოლის მეგობრებს, მაგრამ არა.

ამ ასაკში უკვე მინდა, თავად ვირჩევდე პირობებს, მყავდეს ისეთი მეგობრები, რომლებთანაც მართლა მაქვს საერთო, არ მიწევდეს მოვერგო სიტუაციებს და სხვის შეხედულებებს, არ მიწევდეს ახსნა, რატომ მიყვარს Mando Diao, Pink Floyd და 30 Seconds to Mars და არა მერაბ სეფაშვილი, რატომ ვკითხულობ კერუაკს, ბეგბედერს და პალანიკს და არა გოეთეს, მხოლოდ იმიტომ რომ ეს კლასიკაა, რატომ ვპოსტავ ფორუმზე, რატომ მაცვია V-გულიანი მაისურები (OMG), რატომ მიყვარს მატრიცა, რატომ ვატარებ ბევრ დროს ნეტში, რატომ მაქვს ბლოგი და ტვიტერი. რეალურად, ასეთ Conditional მეგობრობას მისი არარსებობა სჯობს, იმჰო. რაც ფაქტიურად გავატარე პრაქტიკაში.
მეორეს მხრივ, გავიცანი რამდენიმე ადამიანი ნეტით, რომელთანაც ძალიან კარგი ურთიერთობა და ბევრი საერთო მაქვს. გავიგე უამრავი საინტერესო პროექტის შესახებ. რამდენიმეში მონაწილეობაც მივიღე. ბოლოს და ბოლოს, განვიტვირთე დღის ბოლოს, ნეტში რამდენიმე საათით. მე ასე ვისვენებ, ვინმეს პრეტენზია აქვს?!
ჩემი ძლიერი წერტილი არასოდეს ყოფილა თვალთმაქცობა და არ მინდა... არ მინდა, ვიჯდე და სერიოზული სახით ვუსმინო რაიმე დემაგოგიას, მხოლოდ იმიტომ, რომ ამით ვიღაც ისეთის თვალში დავიმსახურებ პატივისცემას, რომლის აზრიც მეასეხარისხოვანია ჩემთვის. არ მინდა ვიყო იმ მორალის მსხვერპლი, რომელიც მხოლოდ "სხვებზე" ვრცელდება და არასოდეს მის ჩამომყალიბებელზე. არ მინდა სხვამ აარჩიოს, როგორი ვიყო.
მე ზუსტად ასეთი ვარ: ქაოსური, არეულ-დარეული, საშინლად ცნობისმოყვარე და სიახლეებისთვის ყოველთვის მზადმყოფნაში, ბლოგის, Twitter-ისა და facebook-ზე უაზრო სტატუსების, ფეთების და ფერმების პატრონი, online-მეგობრებით... AND I FUCKIN' LOVE IT!

ჰოდა, ვარ სოციოფობი?! so, what?! I fuckin' love it too!

სულ ეს იყო.
:)

გრაფიკი გამოსწორდება... (c) შევარდნაძე

ზეგ....


მებლოგერება და მეპოსტება ახლა მე?!
:brrr:

მესამე დღეა შუაგულ მიუნხენში გათბობა არ მაქვს სახლში. WHAT THE FUCK? :mad:

წავედი, გამოვცალო მომდევნო ჩაით სავსე თერმოსი...

:(

მიყვარს ხოლმე პირველი რამეები,ახლა ვზივარ და პირველ თოვლს ველოდები. . .
შენი წერილის მიღებამდე ვიჯექი და პირველად დასაწერ სტუმარ პოსტს ველოდებოდი.. .
და კიდე უფრო მანამდე შენ ხარ პირველი ბლოგერი,ვინც გაგიცანი. . .
და როცა თემაზე ვფიქრობდი,რაღაცეები მარტო იმიტო გამოვრიცხე,რო იმ თემებზე უკვე ვიცით ერთმანეთის აზრი...

კიდე რა მიყვარს,იცი,ეიფორია. . .
პირველად რო გნახე,მაშინაც ეიფორიული ვიყავი. . .
და ეს ბოლო დღეებიც კატასტროფულად ეიფორიული ვარ,სავსე და არაყოველდღიური მე. . .

კიდე იცი რა მიყვარს,ადამიანებს რომ ბევრი რამე არ უნდა აუხსნა და მალე რო შეგიძლია გადაწყვიტო, ,,შენია'' თუ არა...
კიდე,მიყვარს როცა ბევრი ისეთი რამე არსებობს,რაც გიყვარს და როცა შეგიძლია ამაზე მოყვე . ..

ხოო,კიდე ის მიყვარს,როცა შენ თავში რესურსს გრძნობს,როცა იცი რომ რამე შეგიძლია და როცა შენი თავი შენი რესურსების გამო პატივისცემას იმსახურებს. . .
ვიცი,რომ შიგადაშიგ ყველას ,,გვიჭედავს''თვითშეფასება,მაგრამ ისიც ვიცი,რომ შენ ერთერთი ბევრრესურსიანი ადამიანი ხარ. . .
ამიტომაც შენ უნდა გქონდეს კიდევ უფრო ბევრი ისეთი რამე,რაც ეიფორიას,სიყვარულს და თვითშეფასების ამაღლებას შენთან დაასახლებს. . .
როდესმე მალე მოვ თოვლი. . .
როდესმე ალბათ ისევ შევწვავთ ერთად კვერცხს და ვიჭორავებთ ზღვის გოჭებზე. . .
როდესმე გავიცნობთ სხვა ბლოგერებსაც. ..
და მე როდესმეც მიყვარს,იმიტო რო ადვილად შესაძლებელია,როდესმე სხვა რამეები მოხდეს პირველად. . .

მოულოდნელად გაალკოჰოლიკებული და ძლივს პოსტის დაწერისთვის თავის მომბმელი
ნასტასია